ανθυπασπιστές – ενορίες – κοινότητες – Καραβίδας
Νοεμβρίου 14, 2011
Σε κατά την γνώμη μου άσχετη εφημερίδα και αφού το μάτι μου το τράβηξε η λέξη ανθυπασπιστής (για την οποία έχω μΙα ας την πούμε ευαισθησία για ευνόητους λόγους) βρήκα αναφορά στον Καραβίδα, για τον οποίο μου είχε μιλήσει ο Χρ. Γιανναράς σε ερώτησή μου σχετικά με το που έχει μέχρι τώρα υπάρξει – δουλέψει ή κάτι τέλος πάντων γίνει σχετικό με την πρότασή του για την ενίσχυση των ενοριών κλπ.
(συγχρονικότητες πάντως …)
Λιοντάρια ανθυπασπιστές!
«Οι παλαιοί ανθυπασπισταί της Χωροφυλακής, επί εκάστη μεταθέσει και μόλις αναλαμβάνοντες υπηρεσιών εις τον νέον σταθμόν, εντελώς δε πριν ή εκτιμήσουν με δικαιοσύνην και ευπρέπειαν το έργον του προηγηθέντος και το τι περιλάμβανον, εκάθηντο στο μικρό γραφείο τους, έστριβαν το μουστάκι, εξερόβηχαν και έγραφαν την πρώτη αναφορά: «Κύριε διευθυντά, το σκότος, το χάος, η αναρχία και η πλήρης σύγχυσις εκυριαρχούσαν στο σταθμό, όταν εγώ παρέλαβα· έκτοτε όμως άρχισε ν’ ανατέλλη κι εδώ ο ήλιος της δικαιοσύνης και της τάξεως, μόλις πάτησα το πόδι μου εδώ και ο τόπος κατάλαβε με τι λεοντάρι έχει να κάμη».
Αυτά τα ίδια ακριβώς έγιναν και μετά την Γαλλικήν Επανάστασιν και την πτώσιν του παλαιού καθεστώτος, οπότε οι νέοι μύσται της οικονομικής, της κοινωνικής και της πολιτικής επιστήμης του 19ου αιώνος επανέλαβαν εν μεγάλω την ψυχολογίαν του ανθυπασπιστού».
Ο κορυφαίος των κοινοτιστών Κ.Δ. Καραβίδας τα έχει γράψει αυτά σε εποχή (κάπου στον Μεσοπόλεμο) που η παγκόσμια οικονομία προσπαθούσε να συνέλθει από το κραχ του 1929 και η χρεοκοπημένη Ελλάδα βίωνε καταστάσεις ανάλογες με τις σημερινές. Την έλλειψη «οργανικής βάσεως» στη «μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας κοινοπραξία», διέκρινε ο εξαιρετικά διορατικός Κ.Δ. Καραβίδας στο μετά τη Γαλλική Επανάσταση καθεστώς, σημειώνοντας πως: «Οι νέοι μύσται της επιστήμης και της κενής ελευθερίας είχαν αφήσει το βασικόν αυτό σημείον απρόβλεπτον…».
Περνώντας δε στον αντίποδα υπογράμμιζε: «Ενώ ο Κομουνισμός επαγγέλλεται την θεραπείαν των δεινών, οι κ.κ. καθηγηταί μας δεν κατεδέχθησαν ποτέ να εξετάσουν αν το φάρμακο αυτό είναι ό,τι χρειάζεται μέσα εις τα δικά μας χωριά (…) ως και τα χαρακτηριστικώς μικροαστικά, πολυπληθέστατα δε κέντρα της χώρας μας…».
Εχοντας μελετήσει σε βάθος ο Κ.Δ. Καραβίδας την ελληνική ιδιομορφία, πίστευε πως η χώρα μπορούσε να αναπτύξει ιδιαίτερο πολιτισμό και να γίνει στοιχείο θετικό για την παγκόσμια κοινότητα.
«Ολα τα σαμάρια είναι καμωμένα από το ίδιο υλικό, όμως ο κάθε γάιδαρος πρέπει να φορά το δικό του σαμάρι: “Κάθε τόπος και ζακόνι, κάθε μαχαλάς και τάξι”», σημείωνε, για να υποστηρίξει πως: «Η ομοιομορφία του πολιτισμού δεν μπορεί να ‘ναι γενική και απόλυτη· υπάρχουν για κάθε χώρα ορισμένα όρια στο είδος της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, ορισμένες παραδόσεις λιτότητος ή πλούτου, απλότητος ή συνθέσεως, γενικά ορισμένες μορφές οργανώσεως τις οποίες δεν μπορεί να υπερβή, χωρίς τον κίνδυνο πρόωρης εξαντλήσεως και διαφθοράς ηθικής και υλικής…».
Πολέμιος του υπερδανεισμού και υποστηρικτής της υπερεργασίας, με στόχο την αυτάρκεια που εξασφαλίζει στοιχειώδη εθνική ανεξαρτησία, πρότεινε να δούμε την ελληνική ιδιαιτερότητα με κέντρο τη μικρή μονάδα και τον κοινοτισμό. Σαν «μήτρα ουχί της διεκδικητικής αλλά της εμπράκτου ελευθερίας», που «δεν ταυτίζεται ποσώς με την αυτοδιοίκησιν…», έβλεπε τον κοινοτισμό ο Καραβίδας.
Με σφραγίδα αναμφισβήτητης γηγένειας οι αναλύσεις του αγνοήθηκαν από τους απολογητές-παπαγάλους τσιτάτων τών Ανταμ Σμιθ, Τζον Κέινς και Καρλ Μαρξ.
Σαν «λιοντάρια» ανθυπασπιστές της παλαιάς Χωροφυλακής οι παπαγάλοι, ασέλγησαν πάνω στην ελληνική ιδιαιτερότητα και συνεχίζουν ακάθεκτοι.
Εστω και τώρα ας ακούσουν το κάλεσμα του κορυφαίου κοινοτιστή: «Να βγούμε από την παθητικότητα όχι κατά τάξεις διά βεβιασμένης αποσυνθέσεως, (…) προσχωρούντες άλλοι μεν στο ξένο προλεταριάτο, άλλοι δε στο ξένο κεφάλαιο, πράγμα που θα μας καταστήση εύκολη λεία (…) αλλά να βγούμε ως σύνολο· το λέω αυτό γιατί διαγιγνώσκω ότι και οικονομική μονάδα μπορούμε να αποτελέσουμε και μορφήν θετικήν μπορούμε να πάρουμε, μπορούμε δηλαδή να κάμωμε: έναν δημιουργικό πολιτισμό».
