το σχετικό  άρθρο

EU Should Press New Government to Reform Asylum System and End Abuse

παιδιά αδήλωτα, παιδιά αναλώσιμα…
http://crimevssocialcontrol.blogspot.com/2009/10/blog-post_07.html

———-

The ethics of using photos of aborted fetuses, and where do they come from?

http://www.care2.com/causes/womens-rights/blog/the-ethics-of-using-photos-of-aborted-fetuses-and-where-do-they-come-from/

(με χαρά ανακαλύψαμε την ύπαρξη αναγνωστών και μάλιστα και κατ΄ ιδίαν σχολιαστών. Ο συγγραφέας των άρθρων μας φαίνεται ότι βρίσκεται σε συγγραφικό οίστρο. Θα αναμένουμε τις εξελίξεις …)

του ΣΔΣ

Ο διάλογος είναι πάντα γόνιμος. Αυτή την φορά θα επικεντρωθούμε σε μια μόνο λέξη. Πρότεινε φανατικός μου αναγνώστης – που εκπροσωπεί πιθανά και το 50% σε απόλυτους αριθμούς των αναγνωστών μου _ να αλλάξω την λέξη ανάγνωση στην λέξη έκφραση στην πρώτη παράγραφο του «Κειμενικότητα».
Κι εδώ αρκεί για να στοιχειοθετηθεί το βάθος του προβλήματος και ίσως και η εμβέλεια του.
Η ανάγνωση αναφέρεται στη διαδικασία που είναι σε θέση να κάνει ο αναγνώστης ενώ η έκφραση στη ικανότητα ή όχι του συγγραφέως.
Δηλαδή αν πάρουμε ένα ακραίο παράδειγμα και προσφέρουμε σε έναν σύγχρονο τυχαίο 40αρη ένα κομμάτι κινέζικου κειμένου προφανώς δεν μπορεί να το αναγνώσει. Θα μου πείτε ακραίο το παράδειγμα και αποτυχημένο. Ωραία ας πάρουμε τότε τρεις στίχους από….ή μάλλον ένα «τουτον μαινόμενον, τυκτόν κακόν, αλλοπρόσαλλον» και ρωτήσουμε τώρα τον εθελοντή μας τι καταλαβαίνει κάτι θα πιάσει κάτι θα χάσει. Αν είναι άνθρωπος της εκκλησίας έχει περισσότερες πιθανότητες από τον μέσο φιλομαθή αναγνώστη που ξέρει τα τελευταία νόμπελ λογοτεχνίας απ’ έξω αλλά που δεν θα του πάει γρήγορα ο νους στην εξήγηση του τυκτόν.
Αν είναι ένας συνηθισμένος απόφοιτος φιλοσοφικής σχολής ίσως προσδιορίσει την πηγή αλλά και αυτό δεν μου μοιάζει σίγουρο.
Πόσοι θα το προσδιορίσουν με ακρίβεια? Πόσοι θα το ξέρουν ήδη?
Πόσοι πάλι από αυτούς που θα το ξέρουν θα το μεταφράσουν με ίδιους τρόπους?
Αν μας ζητηθεί τώρα το να το ερμηνεύσουμε ή να το αναπτύξουμε και στην πρώτη και στην τελευταία λέξη της ερμηνείας μας θα κουβαλούμε το σύνολο των γνώσεων προσλήψεων προτιμήσεων συνειδητών αλλά και υποσυνείδητων.
Γιατί το ζήτημα είναι πια ζήτημα ανάγνωσης δηλαδή του είδους της δουλειάς που έχει κάνει κάποιος και αν του ταιριάζει για να το πω απλά όλο αυτό το επώδυνο άθλημα.

Νόμιζα ότι τα παραθέματα από το έργο του Steiner θα ήταν κάπως διευκρινιστικά αλλά λάθεψα και αυτό είναι πρωτόγνωρο για μένα οπότε το διασκεδάζω.
Πάλι δηλαδή. Κάνω χιούμορ τώρα αλλά ενώ χρησιμοποιώ μια ιδιαιτέρως γνωστή λέξη το «διασκεδάζω» που αμέσως μοιάζει σε όλους γνωστή και μονοσήμαντη εγώ τώρα την χρησιμοποιώ με την έννοια την αρχική που μας παραδόθηκε από την Αρχαιότητα και που παραμένει σε χρήση μόνο στην Φυσική.( σκέδαση ,κρούση, διασκέδαση , διασκόρπιση).
Θέμα μου δεν είναι η απόδειξη ή όχι της αξίας μιας περιόδου ή ενός τόπου και καθόλου η ανάμειξη της φιλοσοφίας.
Θέμα μου το δηλώνω ρητά εδώ είναι η γλώσσα, τα κείμενα και οι αναγνώσεις.

Ζούμε σε καιρούς που δεν έχουμε την τύχη να υποστηριζόμαστε από ένα απολύτως αποδεκτό corpus γραπτών έργων πάνω στο οποίο να μπορούμε να χτίσουμε συνειδητό και ασυνείδητο.
Τέτοιο σύνολο στην Ελλάδα δεν μπόρεσε μα χτιστεί στα 200 χρόνια του ελεύθερου βίου. Στην Δύση υπήρξε ανά κοινωνίες και κράτη διαφορετικό αλλά περίπου με κοινά στοιχεία για τους προηγούμενους αιώνες αλλά που με αυτοσυνέπεια η δυτική κοινωνία στα πλαίσια της δημοκρατίας, της ισότητας ευκαιριών και της εντός του καταναλωτικού συστήματος ανάπτυξης γκρέμισε στην διάρκεια του 20ου αιώνα.
Αν χρησιμοποιήσουμε την αποστήθιση ως ορατό σύμβολο θα ονομάζαμε την παιδεία πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο παιδεία της αποστήθισης και την μετά χωρίς .
Εχθρός του ψαγμένου εκπαιδευτικού και δάσκαλου ονομάστηκε αυτή η διαδικασία , της κυρήχθηκε πόλεμος και με σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι έχασε.

Το είδος της εμβέλειας όμως που είχε η αποστήθιση στη δημιουργία συνειδητού αλλά και ασυνειδήτου είναι κάτι που δεν αφορά τους παρ΄ημιν πολλούς.
« η παιδεία των ονείρων μας έχει υποστεί ριζικές διαφορές» ισχυρίζεται ο Steiner μετά από έναν συλλογισμό στον οποίο αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο Φρόυντ όντας εκπαιδευμένος στην Αυστροουγγαρία των μέσων του 19ου αιώνα από το δικό τους σχηματισμένο σύνολο κειμένων και αξιών , δίνει ο ίδιος αποδεικτική ισχύ στα λογοτεχνικά κείμενα αυτά. Οι πελάτες του με την σειρά τους σχεδόν όλοι ανήκοντες σε υψηλή εισοδηματική, κοινωνική και κατ’ επέκταση μορφωτική τάξη είχαν παρόμοια ερεθίσματα αλλά και δυνατότητες έκφρασης.
Εγώ έχω την ρετσινιά του αντιδυτικού αλλά όμως σε αυτούς τους Δυτικούς δηλαδή βλέπω αυτό που συνήθως λείπει από τους εδώ μορφωμένους τόλμη.
Ο Λακάν ορίζει ότι η ψυχανάλυση θα πρέπει να εδραιώσει τα θεμέλια της πάνω σε μια επαρκή γλωσσολογία ή αλλιώς δεν θα διαθέτει επαρκή θεμέλια.
Αυτό που υπαινίσσομαι δεν αφορά την αλφα ή την βήτα ιδέα που κομίζει ο όποιος λόγιος ή άνθρωπος των γραμμάτων( το χρησιμοποιώ καλοπροαίρετα και συμβατικά εδώ) αλλά το μέτρο της ουσιαστικής βαθειάς χαμαλίδικης δουλειάς που έχουν μπορέσει να κάνουν οι προαναφερθέντες έτσι ώστε το έργο τους να αποκτά πραγματική εμβέλεια, διάρκεια και ζωή.
Είναι μάλλον εύκολο να είσαι πχ Πανεπιστημιακός στην σημερινή Ελλάδα (υπάρχουν πάνω από 10000). Ποια είναι η παρουσία τους όμως?

Κι εδώ θα αναφέρω αυτό που λέει ο Χριστός για ιερείς που σκανδαλίζουν και που νομίζω πιάνει και κάθε «πνευματικό» άνθρωπο που διεκδικεί τον τίτλο αλλά δεν ξέρω κατά πόσο δικαιώνει την ουσία. Καλύτερα να πάνε να κρεμάσουν μια μυλόπετρα στον λαιμό τους και να πάνε να πνιγούν .

Μόνο η γλώσσα είναι η έννοια μου και το ζήτημα της ανάγνωσης εξακολουθεί να με καίει.
Δεν είναι το κείμενο μοναδικό, αυθύπαρκτο υπερφίαλα αυτιστικό και αυτάρκες τοποθετημένο σε βάθρο και μη αγγιζόμενο (ΕΔΏ ΘΑ ΈΓΡΑΦΑ ΑΠΤΌΜΕΝΟ) που σίγουρα κομίζει ένα και μοναδικό ατόφιο νόημα.

Είναι η ανάγνωση που κάνει την διαφορά.
Η ανάγνωση δεν είναι μια αφηρημένη διαδικασία που γίνεται με μηχανικό τρόπο. Η ανάγνωση δεν είναι σκανάρισμα.
Η ανάγνωση είναι η πραγματική εν χώρω και τόπω πράξη ενός και μόνο υποκειμένου-ανθρώπου.
Αυτή η διαδικασία δεν ισοδυναμεί με την δυνατότητα της ανάγνωσης των λέξεων μια προς μια αλλά με την ικανότητα ανάγνωσης-πρόσληψης του κειμένου.
Σε αυτήν την πράξη κατ’ εμέ και τους άθλιους λόγιους της Ευρώπης του 20ου αιώνα εμπλέκεται το σύνολο του ανθρώπου –αναγνώστη.
Κανείς δεν εξασφαλίζει την επιτυχία ή όχι της κίνησης αυτής, κανείς δεν επιβεβαιώνει το αποτέλεσμα. Επιθυμία του χαμηλού κομματιού μας είναι να υπήρχαν ISO στην πνευματικότητα. Αυτήν την χάρη όμως δεν μας την κάνει γιατί όπου θέλει πνει.

ΥΓ. στα ονόματα μόνο 6 από άπειρα που ηπήρχαν δεν πρόσεξα αν είχα συμπεριλάβει κάποιου γέροντα ή αγίου της Εκκλησίας μας γιατί νόμιζα ότι είχα βάλει μόνο βδελυρά ονόματα άθεων και φρικτών Ευρωπαίων.

του ΣΔΣ

Ένα κείμενο είναι ένα κομμάτι χαρτί στο οποίο έχουν αποτυπωθεί λέξεις είτε χειρόγραφα είτε με οποιοδήποτε μηχανικό ή ηλεκτρικό τρόπο της εποχής μας ή παλαιότερο.
Οι λέξεις αυτές είναι κατά κύριο λόγο γνωστές μας λέξεις, που τις χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα μας με παραδομένη και μη αμφισβητούμενη σημασία, μα που από την στιγμή που θα τοποθετηθούν εντός ενός γραπτού μεταλλάσσονται σε ένα αυθύπαρκτο σύστημα στο οποίο κανείς δεν είναι σίγουρος ότι γνωρίζει πλήρως το νόημα τους ή την εμβέλεια τους.
Το πρόβλημα που σημαντικό κομμάτι της Δυτικής διανόησης έθεσε από την αρχή του αιώνα ΄Τζόυς, Κάφκα κλπ , λογοτεχνία Στάινερ, Μπλουμ στην κριτική , Βιτκενσταϊν Μπένγιαμιν αλλά και κάθε σοβαρός κατοπινός φιλόσοφος του 20ου αιώνα είναι το πρόβλημα της γλώσσας και της ανάγνωσης.
Παράδειγμα.
Με μόνο τις προηγούμενες φράσεις θα μπορούσαμε να ασχοληθούμε επί ώρες είτε στοχεύοντας στο συνολικό νόημα που αυτές φέρουν, είτε απομονώνοντας τις λέξεις και αναλύοντας τις, είτε και για χρόνια οι φιλόλογοι και οι πιο μορφωμένοι νόμιζαν ότι έλυναν, ήταν έκαναν μια θεωρητική συνολική ανάγνωση όπου δεν περιοριζόντουσαν σε λέξεις και φράσεις αλλά το σύνολο της ζωής και του έργου του συγγραφέα με όλες τις επιδράσεις του έμπαινε σε εξέταση ,γνώση και αναφορά.
Υπάρχει τέλος σε έναν τέτοιο δρόμο?
Η αναφορά μου στους λογιότατους και τους κουλτουριάρηδες σε προηγούμενο κείμενο μου είχε μοναδικό σκοπό- στόχο όχι την αναφορά στο έργο και στις ιδέες που αυτοί κομίζουν αλλά στο κακό που έκαναν στην γλώσσα.
Και υπάρχουν δυο διαφορετικές παράμετροι σε αυτό.
Η πρώτη αφορά στην βιαιότητα και στην εξωτερικότητα των επεμβάσεων που έγιναν στην γλώσσα. Αυτό μοιάζει πιο ορατό στην περίπτωση των λογιότατων όπως συμβατικά ονομάζουμε ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών που έδρασαν κυρίως στον 19ο αιώνα., όταν δύο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα κι εννοώ τους οπαδούς είτε της καθαρεύουσας είτε της δημοτικής.
Και οι δύο πολεμούσαν με ξένα όπλα σε ξένο τόπο. Ποιον θυμόμαστε από αυτούς από την αληθινή σημασία του έργου και όχι για τους μικροσυντεχνιακούς λόγους της κλίκας των εδώ φιλολόγων.
Η αναφορά μου τώρα στους κουλτουριάρηδες έχει να κάνει κυρίως με την τσαπατσουλιά που οριστικά εισήχθη στον τρόπο που εκπαιδευόμαστε και που διαβάζουμε.
Πάντα αναφέρω ότι όταν ένα παιδί δεν έχει περάσει όλες τις παιδικές αρρώστιες και έχει γίνει κουτσά στραβά έφηβος δεν είναι ανάγκη να πιάσεις να του τις κολλήσεις όλες μαζί για να είναι ντε και καλά ίδιος με τους υπόλοιπους.
Και αναφέρομαι στην Ελλάδα και στον τρόπο που πορεύτηκε μετά την ,σε λίγο καιρό θα φτάσουμε να λέμε αποφράδα, επανάσταση του 21.
Εκ των υστέρων είναι εύκολο να πούμε και να κατηγορήσουμε όλους αυτούς που έχτισαν είτε θεσμούς είτε παιδεία είτε γλώσσα είτε κράτος.
Μα όμως τα αναστήματα τους ήταν απελπιστικά μικρά. Θα έλεγα για να φτάσω στον μέγιστο βαθμό προσβολής ότι είναι σαν τους σημερινούς επαγγελματίες της πολιτικής.
Αυτό είναι μια αλήθεια που έχουμε να αντιμετωπίσουμε στην ζωή μας και καθημερινά και στις κρίσιμες αποφάσεις. Αν δηλαδή θα σταθούμε όρθιοι ή θα υποκύψουμε. Αυτό αφορά στα πάντα.
Όταν λοιπόν η Δύση μετά κόπου και βασάνου αποτίναζε πράγματα που την έκοβαν και την περιόριζαν τα έδιωχνε σε ένα επώδυνο και μακρύ τοκετό που φαίνεται έντονα στην λογοτεχνία και στις εικαστικές τις τέχνες σε όλη τη διάρκεια του 19ου και σε τμήμα του 20ου εμείς υιοθετούμε ότι πιο μπανάλ και πιο ανόητο.
Νομίζουμε ότι μπορούμε να μιλάμε για αυτούς ή ντε και καλά ντε ομοιωθούμε και μοναδικό εμπόδιο που κάποιοι νομίζουν είναι η κακή κληρονομιά που φέρουν από την ανατολή ή την θρησκεία ή το βυζάντιο κλπ. Και ότι οι πιο αφελείς πιστεύουν ότι αν βάλουν φράγκικα ρούχα ‘όπως κάνανε οι πρόγονοι μας πριν από 150 χρόνια θα γίνουν και αυτοί φράγκοι πλήρεις και με όλα τα δικαιώματα.
Μα κει στη άκρη του φορέματος μιας ευρωπαίας κρέμεται ολόκληρος ο Ακινάτης παρέα με τον Ρεμπώ, οι γοτθικοί ναοί μαζί με σταλαματιές αίματος από την γαλλική επανάσταση.
Εσύ τεμπέλη Καραμήτρο που πας?
ΥΓ. ότι ακολουθεί είναι από τον George Steiner Περί δυσκολίας Εκδόσεις Ψυχογιός ( το βρίσκει κανείς συνήθως σε προσφορές αφού είναι κατά κύριο λόγο αδιάθετο )
«Αλλά τα κείμενα είναι επίσης από την αρχή και μερικές φορές για μεγάλη περίοδο κλειστά. Η πρόσβαση σε αυτά είναι ζήτημα έμφυτης ικανότητας και προνομιακού περιβάλλοντος, δαπανηρής εκπαίδευσης και εξασφαλισμένου κοινωνικά ελεύθερου χρόνου. Πως μπορεί να ανθήσει το κλειστό κείμενο στο «ανοιχτό» πανεπιστήμιο? Πως μπορούμε ρεαλιστικά να ελπίζουμε ότι θα υπάρξει συμφωνία ανάμεσα στα συμφέροντα της μειοψηφίας των πραγματικών αναγνωστών και τα αιτήματα για ισότιμη ικανοποίηση?
Εν ολίγοις κάθε υπόδειγμα πραγματικής ανάγνωσης είναι ουσιαστικά πολιτικό. Και η πολιτική του κειμένου δεν τάσσεται υπέρ της ελευθερίας παρά μόνο σε στιγμές εξαιρετικής καλοτυχίας και γενικής γενναιοδωρίας….
Η απόπειρα επιβολής κειμενικών συνηθειών ή μιας υπερβατικής εθιμοτυπίας του «κλασσικού» στο ευρύ κοινό, όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλά πανεπιστήμια μας, αποτελεί αυτοκαταστροφική υποκρισία……»

Αυτά και άλλα σπουδαία από την Εσπερία . θέλει αρετή τόλμη και πολλή δουλειά η ελευθερία.

του ΣΔΣ

Ποια είναι η εμβέλεια ενός κειμένου? Ποιους , πως και πόσο αγγίζει, επηρεάζει, αλλάζει, ξυπνάει ή κοιμίζει, βοηθάει ή παρασύρει ένα κείμενο? Πόσο απαραίτητο είναι το άθλημα της ανάγνωσης για την ουσιαστική εξέλιξη κάποιου?

Ήδη τα ερωτήματα αυτά που έχουν απασχολήσει ισχυρά μυαλά κυρίως φιλολογικά της εποχής μας δεν ανήκουν στους πολλούς αλλά σε μια πιο κλειστή ομάδα πιο ειδικών ή πιο περίεργων που το κυρίως έργο τους δεν περνάει απαρατήρητο αλλά είναι παντελώς ανύπαρκτο για την συντριπτική πλειοψηφία των πολλών.
Παρότι σε μια γενικόλογη συζήτηση πολλοί συνέλληνες θα ήταν έτοιμοι να εκραγούν υπέρ των αρχαίων ημών προγόνων, ότι θα λεγόταν δεν θα αναφερόταν μέσα στα κείμενα π.χ. του Πλάτωνα αντλώντας από αυτά και χρησιμοποιώντας τα, αλλά με τον χειρότερο τρόπο θα τριγυρίζαμε γύρω από πρόσωπα και έργα όπως ένας πεινασμένος σκύλος γύρω από το ψυγείο.
Είτε εκείνη τη στιγμή μιλούσαμε για Πλάτωνες είτε για τους καινούριους παίκτες της ομάδας μας ο τρόπος θα ήταν ο ίδιος και η διαφορά θα ήταν ότι για το ποδόσφαιρο κάτι θα ήξεραν οι περισσότεροι ενώ για την φιλοσοφία την παραδομένη μάλλον τίποτα.

Αν είμαστε στοιχειωδώς ειλικρινείς θα βλέπαμε ότι η γνώση που έχουμε των πνευματικών ανθρώπων και των έργων τους είναι μόνο κατ΄όνομα , η δε εμβέλεια τους στην ζωή πρακτικά δεν υπάρχει.
Τι σημασία έχει αν ο ένας να υποστηρίζει τον άλφα και ο άλλος τον βήτα φιλόσοφο ή συγγραφέα, την αρχαιότητα ή το Βυζάντιο, όταν ο τρόπος που φερόμαστε και το πόσο επηρεαζόμαστε είναι μηδενικός?

Θεωρούμε ότι μπορούμε να καταπιανόμαστε με οτιδήποτε ανέξοδα και επιπόλαια ‘ όσο για τις μέσα μας αλλαγές από αυτά δεν υπάρχουν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι και άνθρωποι που θεωρούν εαυτούς πνευματικούς ή και ακόμη έχουν κερδίσει αυτόν τον χαρακτηρισμό από τους άλλου και την κοινωνία δεν έχουν καμιά διαφορά από τους άλλους εκτός από το επάγγελμα τους που τους εξασφαλίζει τον ποθητό τίτλο.
Αν όμως περιμένουμε να δούμε όχι μια υιοθετημένη , επιτηδευμένη εξωτερική αλλαγή στην ουσία και την συμπεριφορά αυτό θα ήταν αδύνατον. Στον τόπο μας θριαμβεύει ο μικροαστισμός και το πολύ πολύ πιθηκίζονται και οι τρόποι των πλουσίων.

Όταν ακούς έναν ζωγράφο ( η αιτία που θα γίνεται γνωστός θα είναι η δημοφιλία και η επιτυχία του έργου του) δεν διαφέρει σε απόψεις από τον οποιοδήποτε αθλητή ή τραγουδιστή. Όταν απομονώνται κάποια λόγια τους στις περίφημες συνεντεύξεις τους είναι αδύνατον να βρεθεί το παραμικρό πραγματικής αξίας και σημασίας.

Σήμερα που ήδη έχουν ειπωθεί τόσο πολλά από τόσους πολλούς , σημαντικά και ασήμαντα και όπου αυτό επιβάλει σοβαρότητα και προσοχή τα λόγια γίνονται ακόμα περισσότερα και φτηνά.

Μα όταν τα λόγια φτηναίνουν φτηναίνουν και οι ζωές.
Κι όμως όλοι ξέρουμε ή τουλάχιστον στην αρχή όλοι είμαστε εξ ίσου προικισμένοι για κατανόηση και αίσθημα.
Στις μέρες μας δεν έχει χαθεί ο βαθυστόχαστος ειδικευμένος επιστημονικός λόγος που αν μη τι άλλο από επαγγελματική αυτοσυνέπεια έστω και ανούσιος παράγεται από πανεπιστήμια και επαγγελματίες του χώρου. Λείπει τρομερά ο καθημερινός λογικός λαϊκός όμορφος λόγος αυτός που ουσιαστικά έδινε και δίνει ακόμα παρ΄όλη την σπανιότητα του νόημα στη ζωή.

Αν υπήρχε μια ουσιαστική διαφορά στον τόπο αυτόν από την υπόλοιπη Ευρώπη δεν ήταν η οικονομική ή η κοινωνική του δομή και ιστορία αλλά το γεγονός ότι ο λαϊκός πολιτισμός και ο λόγος του ήταν κυρίαρχοι αριστοκρατικά παντού.
Δεν μας συγκινεί ο λόγος του Ομήρου αλλά ο λόγος των παππούδων μας. Και ο λόγος των παππούδων μας ήταν από κάθε άποψη ο λόγος του Ομήρου.

Η παρεμβολή όμως των λογιότατων πριν 100 χρόνια και των κουλτουριάρηδων εδώ και 30, έκανε το κακό που δεν πέτυχαν όλοι εχθροί και φίλοι τα τελευταία 2000 χρόνια.

Ο Μεγάλος Σκοπός που ήταν το να γίνουμε μέρος της εσπερίας πέτυχε και γίναμε μέρος της εσπερίας.

Όσο πιο δύσκολοι οι καιροί τόσο το καλύτερο για τους ισχυρούς και τους αληθινούς. Δεν είναι ζήτημα απλής αντοχής όσο πραγματικής εμβάθυνσης. Τίποτε το ασήμαντο δεν αντέχει την δοκιμασία του χρόνου αλλά και του χώρου. Η εμβέλεια του καθενός δεν εξαρτάται από την ένταση της εξωτερικής του φωνής ,πράγμα που τώρα πια υποβοηθείται , αλλά από την ένταση της εσωτερικής του δόνησης.
Καλό είναι που βρισκόμαστε τώρα κι εδώ.

(Αρχίζω να δημοσιεύω τα κείμενα που “παράγγειλα” του ΣΔΣ. Έτσι όπως έρχονται. Ακόμη με ατέλειες στο φινίρισμα, αλλά με το πάθος της σκέψης, της έγνοιας, της αναζήτησης. Με το υπερχειλές συναίσθημα. Με το νομιζόμενο κυνήγι του νοήματος.

Νομιζόμενο γιατί το νόημα τουλάχιστον στα κείμενα αυτά βρίσκεται. Άλλοι θα έπρεπε πιο πολύ να κυνηγούν αυτό που τόσο τους λείπει…

Καλή συνέχεια)

———-

Εχθές κάθισα και αναλογιζόμουν τα πολιτικά μας κόμματα. Όχι σε ένα επίπεδο υψηλών πολιτικών και ιδεολογικών θέσεων και θεωριών ,αλλά στο επίπεδο των δυνατοτήτων τους για άσκηση μιας καθημερινής θα την αποκαλούσα εξουσίας, τους διοικητικούς για τους οποίους τους εκλέγουμε και απαιτούμε την συνδρομή και την βοήθεια τους.
Γιατί από εντελώς ανθρώπινες αιτίες έχουμε την ανάγκη να Γνωρίζει και να Μπορεί περισσότερα από εμάς αυτός που έχει την θέση και αυτός που φορά την στολή.
Είτε είναι πλημμύρα , είτε είναι φωτιά με το που βλέπουμε έναν στρατιώτη νομίζουμε ότι βλέπουμε ‘όχι μόνο την νεανική δύναμη που σίγουρα φέρει αλλά και την ειδική γνώση που θα κάνει την διαφορά. Και παραβλέπουμε το αυτονόητο γεγονός ότι ούτε ένας από εμάς στην διάρκεια της θητείας του δεν εκπαιδεύτηκε για να αντιμετωπίζει την παραμικρή κατάσταση.
Μοιάζει ότι εντελώς τυχαία βρίσκονται κάποιοι στις θέσεις τους είτε στα πολύ ψηλά κλιμάκια είτε σε μεσαία , μα εμείς απελπισμένοι περιμένουμε γνώση πράξη και συμπαράσταση.
Έτσι όταν βλέπουμε τον τάδε υπουργό ή γενικό γραμματέα νομίζουμε ότι το όνομα του υπουργείου του αντιστοιχεί και σε ειδίκευση. Παραβλέπουμε έτσι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της δικιάς μας δημοκρατίας ότι τα υπουργεία μοιράζονται με μοναδικό κριτήριο μια δική τους ιεραρχία σε αντίστοιχα «επιτυχημένους» πολιτικούς. Καμμιά απολύτως ειδικότητα δεν απαιτείται. Γενικοί γραμματείς είναι αποτυχημένοι πολιτευτές και σύμβουλοι τους είναι άνθρωποι του κόμματος που τυχαίνει να είναι κοντά τους.
Έτσι η εικόνα της μετακίνησης όλων των υψηλόβαθμων στελεχών ενός υπουργείου άμα τη μετακινήσει του υπουργού, είναι τόσο συνηθισμένη τα τελευταία 30 χρόνια που θυμίζει τον ερχομό του σογιού για να πάρουν την νύφη τα παλιά χρόνια.
Μα προς θεού τι λες ζούμε πια σε προηγμένη χώρα. Δεν χωρούν τέτοιες συνήθειες στις γιορτές.
Φαίνεται ότι χωρούν μια χαρά στην μοιρασιά βλέπε αρπαγή των θέσεων και του δημόσιου πλούτου.

Κι έτσι κάθομαι να σκεφτώ πάνω στους πολιτικούς και τα κόμματα μας. Και οι δίκαιοι και οι έξυπνοι πόσοι είναι? Και θέλοντας να μετρήσω σήκωσα το αριστερό μου χέρι και κοιτώντας τα δάχτυλα του δεξιού μου αναρωτήθηκα είναι πολλά? «και αρχίνησα και εσύγκρενα τον αριθμό των δικαίων που γνώριζα με αυτά τα πέντε δάχτυλα και βρίσκοντας πως ετούτα επερισσεύανε ελιγόστεψα το δάχτυλο το λιανό, κρύβοντας το ανάμεσα στο φιλιατρό και στην απαλάμη μου.
Και έστεκα και εθεωρούσα τα τέσερα δάχτυλα για πολληώρα και αιστάνθηκα μεγάλη λαχάρα γιατί είδα πως ήμουνα στενεμένος να λιγοστέψω και κοντά στο λιανό μου δάχτυλο έβαλα το σιμιτινό του στην ίδια θέση.
Εμνέσκανε το λοιπόν από κάτου από τα μάτια μου τα τρία δάχτυλα μοναχά και τα εχτυπούσα ανήσυχα πάνω στο φιλιατρό για να βοηθήσω το νου μου να εύρει κάνε τρεις δίκαιους . αλά επειδή αρχινήσανε τα σωθικά μου να τρέμουνε σαν τη θάλασσα που δεν ησυχάζει ποτέ».
Μα είναι δυνατόν εμείς σήμερα οι κάτοχοι κινητών και αυτοκινήτων να διαβάζουμε τα παραληρήματα ενός ποιητή που πέθανε πριν από 150 χρόνια. Ο κόσμος τρέχει και εμείς είμαστε αποφασισμένοι να είμαστε πάνω στην κούρσα γερά γαντζωμένοι. Το που πάει δεν έχει καμιά σημασία αρκεί να τρέχει αυτός να τρέχουμε κι εμείς.

Αντιμάχονται μέσα μου ισχυρές δύο τάσεις. Η μία να βλέπω παντού το αρνητικό, την κακοδιοίκηση , την αχόρταγη κλοπή και σφετερισμό εξουσίας και μέσων, την έλλειψη οποιασδήποτε γνώσης στόχου και οράματος, την αδυναμία άρθρωσης όχι υψιπετούς φιλοσοφικού λόγου αλλά στοιχειωδώς λογικών προτάσεων αρμοσμένων σε συνεκτικό κείμενο κάποιας σημασίας . Από την άλλη υπάρχει η ίδια η ζωή , η ομορφιά του τόπου , των ανθρώπων και των έργων τους , η ανάγκη νοήματος.

Θέλω να πιστεύω ότι το καλό θα υπερισχύει του κακού πάντα. Βρισκόμαστε όμως σε καιρούς που ή θα δώσουμε σάρκα και οστά σε ισχυρές τάσεις προόδου και ουσίας ή αναπόφευκτα θα οδηγηθούμε σε έναν κρατικό και ίσως και εθνικό αφανισμό.
Φυσικά τίποτε από αυτά δεν είναι απαραίτητα κακό.
Δεν έχει σημασία να γαντζώνεται κάποιος από το οποιοδήποτε σχήμα ιστορικής και αρχαιολογικής εκκίνησης και ψυχολογικής εμβέλειας που από απλοϊκά μέχρι σχιζοφρενικά φέρει ο καθένας σαν παράσημο στο πέτο του. Εκεί φαίνεται η τεράστια σημασία της αξίας του συνόλου.

Αν κάποιος έχει γίνει γίγαντας του πνεύματος μα μένει σε μια παράγκα την χώρα του δεν θα ανήκει σε ελίτ αλλά θα τον καταμετρούν οι Άλλοι στους ενοχλητικούς ζητιάνους.

Διαβάζοντας στην ιστοσελίδα του ΕΟΣ Αθηνών το κείμενο του T TOOLE «Γιατί σκαρφαλώνουμε στα βουνά», με ευκολία μπορώ να πω ότι πράγματι είναι μια άσκοπη ερώτηση. Και αναπάντητη ίσως. Κι όπως λέει το κείμενο, το ανέβασμα στο βουνό «ήταν πάντοτε ένα μυστήριο».

O Πωλ Βαλερύ έγραφε “Αν ένα πουλί μπορούσε να πει με ακρίβεια τι τραγουδάει, γιατί τραγουδάει, και τι είναι αυτό που το κάνει να τραγουδάει, δεν θα τραγούδαγε”. Παραφράζοντας θα μπορούσαμε να πούμε: “Αν ένας ορειβάτης μπορούσε να πει με ακρίβεια γιατί σκαρφαλώνει στα βουνά και τι είναι αυτό που τον κάνει να σκαρφαλώνει, δεν θα ανέβαινε”. Δείτε και μια άποψη, που ίσως καλύπτει τους περισσότερους:

<< … κάποια στιγμή μάθαμε να αγαπάμε το βουνό, για τον απλούστατο λόγο ότι κατάφερε να βγάλει από μέσα μας τον καλύτερο εαυτό μας, μας ύψωσε, έστω και για μια και μόνο πολύτιμη στιγμή, πάνω από τη συνηθισμένη ζωή και μας έδειξε την ομορφιά της απλότητας και μια δύναμη και αγνότητα που δεν θα είχαμε γνωρίσει ποτέ αν δεν είχαμε αντιμετωπίσει το βουνό με εντιμότητα και δεν είχαμε παλέψει με πάθος μαζί του.>>
(Από e-mail του Στέφανου Σταμέλου)

Ενός φίλου. Που με μια σειρά από παρεξηγήσεις με οδήγησε σε διάφορα … Να ΄ναι καλά και να πλέει στ΄ανοιχτά …
σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

για τον ελευθεριακό κοινοτισμό και την τοπική αυτοδιεύθυνση | RSS Feed

* Home
* “αυτοδιοίκηση”
* αναλύσεις
* αφιερώματα
* γρίπη
* εκδηλώσεις
* εφοπΛΗΣΤΕΣ
* έφυγαν…
* η Σχεδία…
* κι αλλού
* Κούνεβα
* κράτος και βία
* μισθωτή σκλαβιά
* νερό
* παιδεία
* συνεντεύξεις
* σχεδία 1
* σχεδία 2
* σχεδία 3
* σχεδία 4
* σχεδία 5
* σχεδία 6
* τέχνη
* τοπικά θέματα
* τοπική ιστορία
* υγεία

από τα εφηβικά και νεανικά μας όνειρα …

τι σου είναι ο άνθρωπος;

πέθανε στα 62 από καρκίνο.

όλη αυτή η ομορφιά που πήγε;