κατά κάποιον τρόπο η συνέχεια (στα περί σοβαρότητας)

(του ΣΔΣ)

Η ΕΥΚΟΛΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΥΚΟΛΙΑΣ

«Αν θέλω να καταστρέψω τον μέτριο του κάνω την ζωή πιο εύκολη» Τσου Φι Κίνα 7^ος αιώνας

ex cathedra όπως αρμόζει άλλωστε σε καθηγητή του γνωστού Πανεπιστημίου της Ουρβάνας μας ήρθε στο έντυπο μας ένα κείμενο απλά απαράδεκτο, ρατσιστικό αντιδημοκρατικό πλέρια. Ούτε λίγο ούτε πολύ ισχυρίζεται ότι όλες οι ευκολίες που τα τελευταία χρόνια άγγιξαν επιτέλους κάθε κάτοικο της ταλαίπωρης χώρας μας είναι εις βάρος των ανθρώπων και των ζωών τους.

Λέει ότι οι περισσότεροι δεν μπορούν να χειριστούν επαρκώς ούτε σαν χρηστικά αντικείμενα, ούτε σαν φορείς πολιτισμού και επιπέδου τα εργαλεία που προσφέρονται πια αφειδώς σε όλους μας. Λέει « όταν δεν εκλαμβάνουμε τις τελευταίες εξελίξεις των επιτευγμάτων των άλλων λαών σε μέσα άσκησης γοητείας στην καλύτερη των περιπτώσεων, επιβολής ακόμη και εξουσίας και γελοίας αυτοϊκανοποιήσεως στις περισσότερες και απλά απωλείας του μόνου πολύτιμου που έχει ο καθένας του ίδιου του εαυτού, με ιδιαίτερη ευκολία τα χρησιμοποιούμε εις βάρος όχι μόνο των ηθικών μας υπάρξεων αλλά και αυτών ακόμη των φυσικών. Το αυτοκίνητο είναι το απόλυτο όπλο αλλά και όλα τα άλλα κοντεύουμε να τα χρησιμοποιούμε σαν χειροβομβίδες που ο ένας με την πρώτη ευκαιρία εκσφενδονίζει στον άλλον».

Έφτασε στο σημείο να εκφράζει απόψεις το στυλ «καλύτερα να κρατάς τους πολλούς στην τσάπα παρά να δίνεις στους τεμπέληδες τρακτέρ και κινητά»

Πιάσε εσύ αχρείε μπουρζουά την τσάπα του λέει με περηφάνια το αγωνιστικό μας έντυπο.

Αλλού μιλώντας για τα υπέροχα νιάτα της επαρχίας μας τα χαρακτηρίζει «τους χειρότερα εκπαιδευόμενους μικροαστούς, αθηναιάκια του χειρότερου είδους, με τα κακά της Αθήνας και αυτά μεγενθυμένα και ούτε ένα από τα αμφιβόλου ποιότητος καλά της . Έτσι κι αλλιώς η Ελλάδα είναι επαρχία , η Αθήνα η επαρχία της επαρχίας ,κάθε μεγάλη πόλη επαρχία της επαρχίας της επαρχίας και κάθε μικρή είναι πια τετάρτου βαθμού υποβιβασμού ζωής, τρόπου και σκοπού».

Ισχυρίζεται ο αχρείος βολεμένος της θέσης του και της απόστασης του ότι «όλη η χώρα και η πρόσφατη ιστορία της μα και καθένας από τους πολίτες της χωριστά πάσχει από έλλειψη σκοπού και στόχου. Όταν δεν έχουμε εξωτερικούς εχθρούς να μας ξυπνούν από τον λήθαργο τα εσωτερικά μικρόβια, μύκητες και παράσιτα θριαμβεύουν οργιάζοντας πάνω σε σώματα και ψυχές»

Αιδώς αργέ στο μυαλό και στην καρδιά που θέλεις να επινοήσεις κατοχές για να μας χαρίσεις ελευθερία μετά. Εμείς θα πούμε ξανά και ξανά όχι. Κανείς δεν κατέχει την περήφανη και θα ισχυριστώ μετά λόγου γνώσεως γνωστική χώρα μας.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ κ. καθηγητή

Νομίζω ότι η χώρα κατέχεται από ξένους και ο καθένας είναι ξένος και για τον ίδιο και για τους άλλους.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ της «Αγωνιστικής Πρόθεσης»

Εσύ είσαι ο ξένος και καλά θα κάνεις να μείνεις μακριά. Δεν τους θέλουμε του είδους σου

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ κ. Καθ.

Είμαι μακριά.

γιατί οι σοβαρές εφημερίδες δεν είναι σοβαρές

(του ΣΔΣ)

ΓΙΑΤΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΟΠΩΣ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΑΠΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΤΥΠΟΥ ΕSPRESSO

Αν και θα προτιμούσα να αρκούμουν στον τίτλο θα πράξω μια σύντομη επεξήγηση γνωρίζοντας ότι τα περιθώρια είναι λίγα. Αντί να εγκαταλείπω όμως τον αγώνα θα έχω στο νου μου τον ένα και ότι κάποτε ακόμα και μια μπουκάλα στον ωκεανό βρήκε τον ακριβή προορισμό της.

Θα μπορούσε επίσης το κείμενο να ήταν μόνο προϊόν εκνευρισμού και αγανάκτησης με αφορμή τα περιοδικά που συνοδεύουν τα γνωστά έντυπα μα ελπίζω και έτσι θα προχωρήσω και λίγο παρακάτω.

Όπως δεν μπορείς κρασί να φτιάξεις με βάση τον Οινοχόο άλλο τόσο δεν μπορείς να δημιουργήσεις σπίτι με βάση το Maison, με το GK να γίνεις άνδρας ή με τα γυναικεία αντίστοιχα να γίνεις γυναίκα. Και ενώ οι δημιουργοί τους με ευκολία θα ισχυριστούν ότι δεν είναι ο προορισμός τους αυτός, ο κόσμος που με συνέπεια και αφοσίωση υπηρετούν και προβάλλουν είναι ο κόσμος των απελπιστικά λίγων και των λακέδων τους φυσικά. Αλήθεια πόσο πιο θλιβερή η θέση όχι ενός που δεν έχει να φάει αλλά ενός που παρκάρει το κότερο του μήκους 12 μέτρων και αξίας ενός εκατομμυρίου δίπλα σε ένα των είκοσι και των πέντε εκατομμυρίων. Γιατί το φαινομενικά ακραίο παράδειγμα περιέχει και το κλειδί της θέσης μου. Οι λίγοι με τις μεγάλες μετρήσιμες αξίες μπορεί να είναι απελπιστικά λίγοι ως προς κάθε κρίσιμο της αξίας.

Όταν είχε πεθάνει πριν λίγο καιρό ένα ιδιαίτερα υψηλόβαθμο στέλεχος Κεντρικής Ευρωπαϊκής τράπεζας νομίζω στα 72 του τα άρθρα είχαν μια έκπληξη. Ίσως διαπίστωσαν μια αναίδεια και μια τόλμη από πλευράς θανάτου. Τρομερό ακόμη και στις μέρες μας να πεθαίνουν οι πλούσιοι?

Ο παραλογισμός μάλλον πηγαίνει χέρι χέρι με την έλλειψη παιδείας και αυτού που μανιασμένα επιζητούν όλοι αυτοί οι βαρωνίσκοι , της αναγνώρισης τους ως αξίες ως αριστοκράτες.

Και ενώ τουλάχιστον από κάποια από τα κακά της Δύσης ήμασταν απαλλαγμένοι μοιάζει να επιζητούμε ντε και καλά να πάρουμε τώρα και αυτά που δεν είχαμε και που οι ίδιοι οι Δυτικοί με κόπο ή ευκολία έχουν απαλλαχθεί.

Φαίνεται έγινε υποχρεωτικό να κολλάς και τις παιδικές αρρώστιες που είχες γλιτώσει. Και έτσι όψιμα κωμικά έως γελοία, μπόλικα μπόλικα, αρχοντοχωριάτικα δημιουργούμε εδώ τα παλάτια και τα παλατάκια μας, ότι μπορεί ο καθένας.

Λιγούρα στην θέση της πείνας. Όταν πεινάς μπορεί να γίνεις επικίνδυνος .

Αλλά όταν λιγουρεύεσαι με ένα ξεροκόμματο τύπου ΙΚΕΑ μπορείς και εσύ να προχωράς με όρθιο το κεφάλι μέσα στα σκατά .

Κι έτσι όλα αυτά που γνώριζαν οι σοφοί της Ευρώπης περισσότερο η λιγότερο εδώ και 100 και παραπάνω χρόνια και που γνωρίζει ο καθένας με θέση και λεφτά όπως εντελώς καθαρά υπαινισσόταν ο κ. Μάνος σε άρθρο του στην Κ. αποτελούν την ενοχλητική, ολισθηρή ,γελοία καθημερινότητα μας.

Κι εκεί είναι που θεωρώ τον ρόλο των «σοβαρών» εντύπων βρωμερό.

¨Έγραφε ο Spengler ότι όπως κάποτε αγωνίζονταν οι πρόγονοι μας για την ελευθερία του τύπου δίνοντας και την ζωή τους θα πρέπει κι εμείς να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία από τον τύπο.

Η κουβέντα του καφενείου «όλοι ίδιοι είναι» περιέχει την πιο τρομερή σε βάθος αλήθεια που θίγει το βόλεμα του μέσου προς τα πάνω σημερινού έλληνα .

Αυτού που βρίσκεται μέσα σε ένα πέλαγος ημιμάθειας και που οι θέσεις του διακρίνονται για την ακραία εσωτερική τους ασυνέπεια, για τις παράλογες διανοητικές τους συμμαχίες. Αυτοί που περνούν με ευκολία συνεχώς το ποτάμι.

Κι έτσι ο αναγνώστης της «Ε» είναι αριστερός όσο και της «Κ». είναι δεξιός. Και οι δύο αρκούνται σε μια θολή έννοια δικαιοσύνης και της εφαρμογής της που μπορεί να εφαρμοστεί με αλλαγή θεσμών.

Βέβαια αλλαγή θεσμών από διαχειριστές και λογιστές δεν γίνεται. Γενικά σπάνια βγάζει το μάτι του κάποιος και σίγουρα δεν θα το κάνει το «σύστημα» και οι υπηρέτες του.

Αυτό που είναι ιδιαιτέρως προσβλητικό είναι ότι υπάρχει χώρος για άρθρα έως και ενάντια στην κύρια γραμμή των εφημερίδων, ή πραγματικών και σημαντικών θέσεων. Μοιάζει σαν υπέρτατη ειρωνεία να πλανιέται η αίσθηση του ποιοι και πόσοι θα το καταλάβουν στο ήδη εκπαιδευμένο κοινό. Έχουμε και πνευματικό άλλοθι , παίρνουμε μαζί μας και τις λίγες εκατοντάδες των μορφωμένων των διαφόρων ειδών.

Δεν χρειάζεται εδώ και καιρό να υπάρχουν κομματικά στεγανά, σαφής γραμμή η στοιχειώδης ενημέρωση πραγματικών στοιχείων. Μπορούν να υπάρχουν αλήθειες μέχρι και πολλές αφού είτε χάνονται ανάμεσα στα πολλά είτε ως δυσάρεστες και σε κείμενα πυκνά δεν μπορούν να συναγωνιστούν τις ολόχαρες σελίδες των περιοδικών και των διαφημίσεων τους.

Και το ωραίο είναι ότι τα περιοδικά τα έχουν πια οι ίδιοι.

Αυτά τα τόσο γυαλιστερά κούφια και κενά περιοδικά. Πλάκα έχει να θέλεις να επενδύεις στο τίποτε. Πρώτα το ντύνεις με ότι πιο φανταχτερό και εντυπωσιακό υπάρχει, μετά το παρουσιάζεις είτε ως πολύ μακρινό είτε ως πολύ κοντινό, ανάλογα με το τι φυσάει εκείνη την στιγμή, γοητεία ή κτήση.

Είτε σπίτια ,είτε αυτοκίνητα είτε επαγγέλματα, είτε οι ίδιοι οι άνθρωποι ουσιαστικά ο τρόπος είναι ο ίδιος και δεν θα γινόταν αλλιώς. Οι περίφημες συνεντεύξεις με τα τρομερά απομονωμένα λόγια που σαν μαθήματα πρέπει να τα μαθαίνουμε να τα συζητάμε και εύκολα να τα ξεχνάμε. Λίγο καθαρό βλέμμα αποκαλύπτει την ένδεια την φρικτή τόσο των «πνευματικών», όσο και του τελευταίου τραγουδιστή ή ποδοσφαιριστή.

Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουν , όλοι χωράνε, όλοι κουβαλάνε τα φτερά τους.

Συχνά παρουσιάζονται και «ανώνυμοι» που τα ψιχουλάκια της διατροφής, τους έχουν φτιάξει σε συνεπέστατους μαθητές.. για αυτό πόζες και ντυσίματα, χειρονομίες και γκριμάτσες ίδιες και απαράλλαχτες με τους δασκάλους του είδους, όλα τα ποπ και τηλεοπτικά πρόσωπα.

Κι εδώ φαίνεται η μέγιστη ανηθικότητα των σοβαρών έντυπων. Τα άλλα δεν έχουν ούτε αξιώσεις τα ίδια ούτε οι αναγνώστες τους για κάτι περισσότερο από ένα τόσο απροκάλυπτο και χονδροειδές κουτσομπολιό που ως φανερό δεν είναι καλό αλλά δεν είναι επικίνδυνο και με ενέχει περιορισμένη εμβέλεια.

Μα τα σοβαρά που κόπτονται για όλα τα σημαντικά την ίδια μέρα που αφιερώνουν ένα άρθρο για την ακρίβεια σε μια σελίδα που δεν θα αλλάξει τίποτε, μπορεί να δίνουν και το περιοδικό που οι τιμές κάθε πολυθρόνας και τραπεζιού να είναι φυσιολογικότατα πολλές χιλιάδες ευρώ. Να παραπονιούνται για τον πολιτισμό και την παιδεία τις γνωστές καραμέλες του ψέματος, τα μεγάλα άλλοθι της απωλείας, ειδικά με τις αναφορές τους για τα ποσοστά που δίνονται από τον προϋπολογισμό, αφού αυτό είναι εξαιρετικά εύκολο και τόσο μακριά από την ουσία της Παιδείας ή του Πολιτισμού.

Γιατί δεν είναι τίποτε άλλο ο Πολιτισμός από το περιθώριο του πλούτου, μια βιτρίνα ή ένας χώρος επίδειξης ή εξακολούθησης των δραστηριοτήτων των πλουσίων λίγο πιο κρυφός. Λυπάμαι μερικές φορές τους κατά βάσιν σκυλάδες, που αναγκάζονται να παρακολουθήσουν μπαρόκ όπερες αφού έτυχε να είναι χορηγοί αυτοί ή αναγκαστικοί καλεσμένοι άλλων.

Ο πολιτισμός έχει ακριβώς την ίδια παρουσία, εμβέλεια και επίδραση όση έχει ένα βάζο σε ένα σπίτι. Η αναλογία είναι η απολύτως σωστή.

Οι «πνευματικοί» άνθρωποι των ημερών μα ομοίως ανάλογοι και συνεπείς με το πνεύμα της εποχής και της χώρας είναι «Καλομοίρες»του Πνεύματος και κακομοίρες του εαυτού τους και της αλήθειας.

Θλιβερά ανθρωπάρια που ζουν και κινούνται στην επαρχία της επαρχίας, περιφέροντας το σαρκίο τους από κοινωνική εκδήλωση σε πάρτι, συνεπέστεροι με τον ρόλο των τζουτζέδων που εδώ και αιώνες έπαιζαν οι μακρινοί συγγενείς τους στις αυλές της Ευρώπης, πασχίζουν απεγνωσμένα να ξεπουληθούν εν γνώσει και συνειδήσει των περισσοτέρων από αυτούς.

Κι εδώ υπάρχει ένα σημείο κρίσιμο μα και κοινό στους πάνω και στους κάτω, στους πλούσιους και στους φτωχούς, στους διαβασμένους και στους αγράμματους. Για να φαίνεσαι, να πετύχεις, να υπάρχεις ή απλά να ζεις και να σου επιτρέπεται να δουλεύεις, οφείλεις να ξεπουληθείς.

Ευτυχέστεροι οι κάτω που η απαλλαγή είναι σύντομη και σαφής. Ο χρόνος και ο κόπος τους για την δουλειά τους. Όσο υψηλότερα οι τιμές ανεβαίνουν, οι απαιτήσεις του συστήματος είναι εξουθενωτικές. Σου απαγορεύεται εντελώς να έχεις δική σου ζωή, ανήκεις πλήρως στους άλλους. Αν «αξίζεις» 700 Ευρώ τον μήνα τουλάχιστον μπορείς να εξαγοράσεις την ελευθερία σου. Αν η τιμή σου όμως είναι εκατομμύρια ποτέ δεν θα μπορέσεις να την ανακτήσεις, εσύ ο ακριβός είσαι ο τιποτένιος σκλάβος και του τελευταίου.

Έτσι όλοι ικανοποιούνται, η σοβαροφάνεια θριαμβεύει, η ενημέρωση λάμπει, οι αγώνες συνεχίζονται και το καράβι ολόφωτο βουλιάζει στο βαθύ το απόλυτο σκοτάδι.

Ένα κιλό κρέας ανθρώπινο είναι απλά ένα κιλό το ίδιο από όποιο κορμί και αν το αποσπάσουμε, ματωμένο, σάρκα ασπαίρουσα για λίγο και πολύ γρήγορα φρικτό και δυσώδες ψοφίμι.

Ο χρόνος των ζωών μας ο ίδιος, το κύλισμα και η αίσθηση του η ίδια. Κανείς είτε από πλούτο είτε από φτώχεια δεν άλλαξε ούτε ένα δευτερόλεπτο της ζωής του. Κανείς δεν προσέθεσε ούτε μια μέρα και ας γεμίζουν άπειρες ψευδαισθήσεις οι πλουσιότεροι.

Στο κάτω κάτω της γραφής δεν βλέπω καμία γοητεία στην επιμήκυνση μιας ζωής γεμάτη φάρμακα σωλήνες και πόνους σε πεντακάθαρα δωμάτια.

Δεν διαφέρουν και πολύ σε επιτυχία ή ξεπούλημα οι ιδιοκτήτες Τουοτα και Τζάγκουαρ.

Τους εχθρούς είτε τους έχει μέσα είτε έξω ομοίως θα σου φερθούν. Οι περιφρονημένοι είτε είναι άλλοι , είτε κομμάτια του ίδιου σου του εαυτού θα βρουν τρόπο να παρουσιαστούν και να εκδικηθούν.

Υ.Γ. δεν γίνεται να κάνεις παρέα με τον διάβολο για να περάσεις το καλό. Θα σε φάει για πρωινό πριν το καταλάβεις. Δεν γίνεται να γράφεις μαζί με την Μπίστικα και να νομίζεις ότι θα κρατηθεί η σελίδα σου ψηλά επειδή γράφεις σε άλλη σελίδα. Σε λίγο και εσύ βλακείες θα γράφεις.