θάνατοι
Μαΐου 18, 2011
ενός καλού ανθρώπου!
Και τελικά νομίζω και σπουδαίου ηθοποιού!
———-
ενός κακού (έτσι λένε):
(όμως γιατί ο θάνατός του μου φαίνεται δολοφονία;)
———-
μιας δημοκρατίας:
———-
και μιας κοινωνίας:
η πως η ζωή ξεπερνάει σε τραγικότητα και τους πιο μεγάλους τραγικούς…
(να φεύγεις για την γέννα του παιδιού σου και τελικά να φεύγεις για πάντα γιατί σε γειτονιά που έγινε λάθος, σε ώρα που έγινε λάθος, κρατούσες πράγμα που έγινε λάθος, για να κάνεις αυτό που κάνουν όλοι (να -τραγική ειρωνεία για την λέξη- θέλεις να “αποθανατίσεις”) ενώ κανονικά ήταν απλά μια γειτονιά, απλά ήταν πρωί, απλά ήταν μια κάμερα και απλά ήθελες να τραβήξεις ένα βίντεο να θυμάσαι)
πιο προσωπικά
Οκτωβρίου 4, 2010
Μπορώ να πω ότι κάπου έφθασα: μου έγιναν και συνεχίζουν να γίνονται προτάσεις στο πρόσωπό μου για συνεργασία στις επόμενες εκλογές. Δηλαδή φθάσαμε πλέον κοντά σε ένα ας το πούμε προστάδιο επίσημης πολιτικής ενασχόλησης και μικρής αναγνωρισιμότητας. Το ήθελα και το περίμενα κάτι τέτοιο;
Δεν ξέρω. Ειλικρινά δεν ξέρω. Και βέβαια δεν ξέρω και πως να ενεργήσω για το παρακάτω.
Συμμετέχω ή παραμένω στα δικά μου. Και σχεδιάζω κατά τα γνωστά προσωπικές βελτιώσεις, διαβάσματα και μελέτες κλπ. Με το ερώτημα – πιθανότητα να συμμετέχω αργότερα σε κάτι τέτοιο.
Βεβαίως τίθεται το ερώτημα: και γιατί να συμμετέχω σε κάτι τέτοιο; Τι σημαίνει αυτή η συμμετοχή; Γενικά και ειδικά για εμένα;
Μου χρειάζεται; Και σε τι μου χρειάζεται; Τι μπορεί να δώσει και τι ψάχνω; Ποια ικανοποίηση και ποια πληρότητα βρίσκεται ίσως εκεί (σε αυτό που εγώ ονομάζω δημόσιο χώρο); Ή μήπως κάποια πλάνη με έχει πλανέψει και με κάνει να νομίζω ότι κάτι το σπουδαίο και κάτι το απαραίτητο για εμένα βρίσκεται εκεί, στην “πόλη”;
Και γαμώτο πως στο διάολο εγώ να προχωρήσω σε κάτι τέτοιο, όταν μου κόβονται τα πόδια, στεγνώνει το στόμα μου, σφίγγεται το στομάχι μου όταν πρόκειται ακόμη και σε 5 ανθρώπους να μιλήσω;
γκρέμισμα του βιοτικού μας επιπέδου και τελικά η χρεωκοπία;;;
Ιουλίου 22, 2010
«Τσουνάμι» στην οικονομία της χώρας…
ZEZA ZHKOY
Η κρίση που σιγοκαίει στην Ευρωζώνη εδώ και επτά μήνες ενδεχομένως να γίνει πυρκαγιά ανεξέλεγκτη. Αντί όμως η Ελλάδα να αποδειχθεί μεμονωμένο επεισόδιο που καταλήγει σε σκληρό παραδειγματισμό του δημοσιονομικού παραβάτη με την υπαγωγή της στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Αυτό που έχουμε είναι μια γενικευμένη κρίση εμπιστοσύνης στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Τα προβλήματα είναι παντού. Ηδη στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αναρωτιούνται με τρόμο «αν θα καταντήσουμε όπως η Ελλάδα».
Στην προσπάθειά τους να περάσουν αυτά τα μέτρα, οι εξουσίες και οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί της κυβέρνησης Παπανδρέου επιστρατεύουν το –πολύ γνωστό μας– επιχείρημα ότι η κοινωνία ζει πάνω από τις δυνατότητές της. Το επιχείρημα δεν είναι αβάσιμο, αλλά, όπως πάντα, τα μεγάλα ψέματα χρησιμοποιούν σαν όχημα μισές αλήθειες. Στην πραγματικότητα, το ζήτημα είναι ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό. Η μεταλλαγή της χρηματοπιστωτικής κρίσης σε κρίση δημοσίου χρέους έγινε το όχημα για να επιβληθεί μία αντιστροφή στην κατανομή των βαρών. Σήμερα, καλούνται να πληρώσουν τη μερίδα του λέοντος οι έντιμοι αστοί και τα μικρομεσαία στρώματα, που ευθύνονται λιγότερο για την κρίση. Αντιθέτως, αυτοί που έχουν τη μερίδα του λέοντος των ευθυνών καλούνται να πληρώσουν αναλογικά πολύ λιγότερα.
Μέσα σε επτά μήνες ξορκίσαμε πολλά «Αδιαπραγμάτευτα» με κατηγορηματικές διαψεύσεις: Ο δέκατος τέταρτος μισθός δεν κινδύνευε. Η επέμβαση του ΔΝΤ δεν ήταν στο τραπέζι. Δεν θα ζητούσαμε ποτέ την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης. Το περίστροφο θα τρόμαζε τους κερδοσκόπους! Ολα τα ταμπού στα οποία προσπάθησε να οχυρωθεί η κυβέρνηση αποδείχθηκαν συνθήματα κενά -και πρωτίστως ύπουλα- εύκολη λεία για τις αγορές. Γιατί οι αγορές έχουν κάτι κοινό με το έγκλημα: προηγούνται πάντα των διαλυμένων θεσμών.
Η ελληνική οικονομία εφέτος, για πρώτη φορά στην ιστορία της, θα νιώσει σε όλο τους το μεγαλείο τις επιπτώσεις καθώς (εφέτος) «τελείωσαν τα ψέματα». Το εισόδημά μας θα μειωθεί σημαντικά και όλοι θα σφίξουμε το ζωνάρι πιο πολύ από κάθε άλλη φορά. Ποια είναι τα ψέματα: Η ταχεία ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία τριάντα χρόνια στηρίχθηκε κυρίως σε δύο πηγές χρηματοδότησης: στις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στα δανεικά. Οι επιδοτήσεις σταματάνε οριστικά το 2015 και ήδη έχουν περιοριστεί σημαντικά – πέραν του γεγονότος ότι δεν είμαστε σε θέση να απορροφήσουμε πολλά κονδύλια λόγω ανικανότητας και λόγω αδυναμίας να καταβάλουμε την ίδια συμμετοχή, δηλαδή το μερίδιό μας, στις επιδοτούμενες επενδύσεις.
Τα δανεικά, όπως όλοι είναι σε θέση να αντιληφθούν, έχουν στερέψει διότι η χρηματοδότησή μας από τις διεθνείς αγορές σταμάτησε. Με λιγότερες επιδοτήσεις και λιγότερα δανεικά το χρήμα που εισέρχεται από το εξωτερικό στη χώρα έχει εξαφανιστεί. Επίσης, μειώθηκαν οι δημόσιες δαπάνες. Αυτό σημαίνει περιορισμός του εισοδήματος όλων μας. Γιατί όλων μας; Διότι οι δαπάνες του Δημοσίου είναι εισόδημα το οποίο κυκλοφορεί στην αγορά, αλλάζει χέρια και μοιράζεται τελικά σε όλους. Ξεκινώντας από τις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων και συνεχίζοντας με τις δημόσιες επενδύσεις, φεύγει από την αγορά ένα σεβαστό χρηματικό ποσόν, συνεπώς το χρήμα που κυκλοφορεί μειώνεται ακόμη περισσότερο, άρα και το εισόδημα στον ιδιωτικό τομέα μειώνεται και αυτό αναλόγως. Επιπλέον οι αυξήσεις των φόρων, άμεσων και έμμεσων, επιφέρουν και αυτές με τη σειρά τους μείωση των χρημάτων που μπορούμε να ξοδέψουμε για κατανάλωση.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Οτι το βιοτικό μας επίπεδο ήδη έχει αρχίσει να μειώνεται επικίνδυνα ελλείψει χρήματος.
Η επόμενη πράξη του δράματος: Η Ελλάδα, αργά ή γρήγορα, θα ζητήσει αναδιάρθρωση του χρέους της (όπως κομψά αποκαλείται η ομολογία ενός κράτους ότι αδυνατεί να αποπληρώσει τους πιστωτές του). Οι δανειστές μας ήδη ετοιμάζονται είτε να πληρωθούν με καθυστέρηση είτε να χάσουν μέρος των χρημάτων τους.
Εκ παραδρομής η χθεσινή ανάλυση της Ζέζας Ζήκου υπό τον τίτλο «Οταν από τις τράπεζες το ρίσκο πέρασε στα κράτη!» απεδόθη στο Bloomberg.
ΣXETIKA ΘEMATA
ΣHMEPA_(…OIKONOMIA…)
(από τον φίλο ΤΕΟ ΡΟΜΒΟ)
Ως αιδώ
Στις 5 του Μάη ζήσαμε το χρονικό τριών προαναγγελθέντων θανάτων. Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε η εκτίμηση που έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια ότι ήταν ζήτημα χρόνου να θρηνήσουμε τα πρώτα θύματα της τυφλής βίας. Δυστυχώς έπρεπε να χαθούν ανθρώπινες ζωές για να ακουστούν και να γραφούν από κάποιες συλλογικότητες του χώρου, έστω και δειλά, έστω και αόριστα, οι πρώτες νύξεις για κριτική στην μηδενιστική κουλτούρα της βίας. Δυστυχώς κάποιοι συνεχίζουν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, εστιάζοντας στους ηθικούς αυτουργούς και όχι και στους φυσικούς , στο αποτέλεσμα της δολοφονικής ενέργειας και όχι στα αίτια της. Ας δείξουμε το θάρρος και την ειλικρίνεια που ( πρέπει να ) χαρακτηρίζει ένα επαναστατικό/απελευθερωτικό κίνημα και ας μιλήσουμε επί της ουσίας. Αν ο θάνατος των τριών ανθρώπων οφειλόταν αποδεδειγμένα σε στοχευμένη ενέργεια ακροδεξιών , θα εστιάζανε μόνο στην- έτσι κι αλλιώς εγκληματική και απάνθρωπη -στάση της εργοδοσίας της τράπεζας;Αλλά ακόμα κι έτσι να είναι, τα παρακάτω ισχύουν στο ακέραιο.
Η ανοχή που έχει δείξει εδώ και πολύ καιρό ένα μέρος του αναρχικού χώρου στους εργολάβους χτυπημάτων τυφλής βίας είναι η αφετηρία για την όποια (αυτο)κριτική. Αυτοί που τόσα χρόνια δρούσαν σχεδόν ανενόχλητοι , με τον ίδιο μονότονο, επικίνδυνο, ζημιογόνο και προβοκατόρικο τρόπο , δίπλα και μέσα στις πορείες μας, θα έπρεπε να είχαν απομονωθεί παρά να χαρακτηρίζονται κατόπιν εορτής ( ή μάλλον κηδείας ) με γενικό και αόριστο τρόπο ‘προβοκάτορες’ και ‘συμμορία’ , χωρίς να συνοδεύονται αυτοί οι χαρακτηρισμοί από κάποια ανάλυση για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Αυτό όμως μπορεί να γίνει ακόμα και τώρα και να λειτουργήσει σαν ένα είδος κάθαρσης. Τόσα χρόνια όταν κάποιοι επιχειρούσαν να αποστασιοποιηθούν από τα φαινόμενα της τυφλής βίας και της μη μαζικής ,ένοπλης ή μη, βίας, έμπαιναν στο περιθώριο, χλευάζονταν ή προπηλακίζονταν. Δεν είναι λοιπόν ‘θετικό’ ότι έστω και τώρα ακούγονται, έστω και με τρόπο ασαφή, φωνές απόρριψης της πρακτικής της βίας για τη βία; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Ο χρόνος θα το δείξει.
Όσο πιο ασαφής και ατεκμηρίωτη είναι η κριτική μας απέναντι στο φαινόμενο, τόσο λιγότερο πειστική γίνεται. Ο απλός χαρακτηρισμός τους ως προβοκάτορες είναι ανεπαρκής κυρίως επειδή είναι γενικός. Με μια τέτοια καταδικαστική γενικότητα δεν μπαίνεις στην ουσία του θέματος. Αποφεύγεις την απάντηση σε ερωτήματα όπως αυτά που ακολουθούν, στα οποία πρέπει να απαντήσουμε με σαφήνεια και να δούμε τα αποτελέσματα της μακροχρόνιας στείρας ‘εξεγερτικής’ ρητορείας και της ακόμα πιο στείρας και επικίνδυνης πρακτικής που πηγάζει από αυτήν.
Προβοκατόρικα μπορεί να δράσει τόσο μια θλιβερή συμμορία εγωπαθών μπαχαλάκηδων, όσο και μία παρακρατική συμμορία σε διατεταγμένη υπηρεσία, αν κρίνουμε τις πράξεις τους μόνο από το αποτέλεσμά τους. Μας ταιριάζει όμως μια κρίση αυτού του είδους; Όχι, επειδή ο επαναστατικός λόγος είναι ορθολογικός, καθάριος, διεισδυτικός και εξετάζει τις αιτίες των φαινομένων. Όχι, επειδή τώρα πια είναι αναγκαίο να είμαστε συγκεκριμένοι για να δράσουμε ανάλογα . Όχι, επειδή μια τέτοια κρίση είναι ίδιον της εξουσίας και των δεκανικιών της. Πετάνε έναν ασαφή χαρακτηρισμό και καθαρίζουν. Αν επιδιώκεις όμως πραγματικά να σπάσεις το απόστημα των μικρονοϊκών εργολάβων της βίας, ο λόγος σου ενάντια στην τυφλή βία οφείλει να είναι συγκεκριμένος και συνεπής διαχρονικά. Η δε πρακτική σου ακόμα περισσότερο. Αλλιώς οι όψιμες και αφηρημένες λεκτικές αποστασιοποιήσεις από τις συμμορίες και τις πράξεις τους δεν πείθουν. Και κυρίως δε βοηθούν στη διάδοση του αντιεξουσιαστικού λόγου. Ακόμα και να μην είναι κάποιος διαχρονικά συνεπής, η αλλαγή στάσης και πορείας, αν είναι ειλικρινής, οφείλει να συνοδεύεται από επιχειρήματα και ενίοτε αυτοκριτική , για να μην πέσει στην κατηγορία του οπορτουνισμού.
Τα ερωτήματα που λέγαμε πριν είναι αρκετά. Αν πρόκειται για παρακρατική συμμορία, γιατί δεν τους τσακίσαμε στην πορεία; Μας έπιασαν στον ύπνο; Προφανώς όχι ,αφού δρα με τον ίδιο τρόπο εδώ και χρόνια. Μα τότε προκύπτει το ερώτημα γιατί δεν το πράξαμε εδώ και χρόνια. Ούτε τα αντανακλαστικά μας απέναντι σε παρακρατικούς και ασφαλίτες έχουν μειωθεί τόσο πολύ πια ώστε να δικαιολογείται μια τέτοια αδράνεια. Ίσως έχουν μειωθεί τα αντανακλαστικά μερικών απέναντι σε παρόμοιες συμμορίες που καπηλεύονται την αναρχία και την αντιεξουσιαστική ιδεολογία για να παίξουν το παιχνιδάκι τους στις πλάτες μας.
Ας τελειώσουν τα αστεία και οι βολικές και αληθοφανείς δικαιολογίες και αιτιάσεις. Είμαστε στο ίδιο έργο θεατές εδώ και πολλά χρόνια. Ένα κομμάτι του χώρου ανεχόταν για πολλά χρόνια τους ανεγκέφαλους θιασώτες της βίας για τη βία, τους εργολάβους του βιτρινοπόλεμου, ιδεολογικοποιώντας τη δράση τους. Οι υπόλοιποι είτε αντιδρούσαμε σπασμωδικά, είτε τους ανεχόμασταν, είτε περιμέναμε το μοιραίο για να αντιδράσουμε. Ας καταλάβουμε ότι η δολοφονική τους ηλιθιότητα κόστισε ανθρώπινες ζωές. Εδώ πια δε μιλάμε απλά για ανωριμότητα και ιδεοληψίες, μιλάμε για έγκλημα. Αυτοί είναι οι φυσικοί αυτουργοί, τελεία και παύλα. Το αναρχικό και γενικότερα το κοινωνικό κίνημα έχει πληρώσει πολύ ακριβά το καπρίτσιο και τον αυτισμό μερικών θρασύδειλων και όσων τους σιγοντάριζαν με την δήθεν ‘εξεγερτική’ τους ρητορεία, πιστεύοντας ότι ο κοινωνικός αγώνας ενάντια στο Κράτος και στην Εξουσία αναλαμβάνεται από μερικούς εξεγερσιακούς τύπους ερήμην της κοινωνίας και περιορίζεται στο βιτρινοπόλεμο τους ή σε ό,τι κινητοποιεί την αστυνομία για πετροπόλεμο. Με αυτούς και τις πρακτικές τους η αναρχία δεν έχει καμία σχέση. Αρκετά μας δυσφήμισαν, αρκετά πίσω μας έχουν πάει. Η σύγκρουση θα είναι πολυεπίπεδη και μαζική. Στοχευμένη και συνειδητή.
Την ώρα που μία ολόκληρη πλατεία απαιτούσε οργισμένα ‘να καεί το μπουρδέλο η βουλή’, την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες βγήκαν στο δρόμο για να συγκρουστούν με τον ολοκληρωτισμό, την ώρα που μας παίρνουν τη ζωή μας, την ώρα αυτή η αντιβία στη βία της εξουσίας πρέπει πάση θυσία να απαλλαγεί από αυτά τα βαρίδια . Αυτό όμως από δω και πέρα, έστω και καθυστερημένα, πρέπει να το αποδείξουμε έμπρακτα. Για αρχή , μπορεί να γίνει αυτό που περνάει από στόμα σε στόμα: να οργανωθεί άμεσα μία συγκέντρωση και πορεία ενάντια στην τυφλή βία. Κάτι τέτοιο θα δράσει συσπειρωτικά για το κίνημα, θα διασαφηνίσει τη θέση μας προς στην κοινωνία και θα αποτελέσει ίσως το προοίμιο του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών με τον αυτισμό. Ας το φωνάξουμε δυνατά κι αν δεν το ακούσει ας του το δείξουμε με έργα: Ως εδώ.
από spi kant προς Εμένα
