για τις μέρες που ζούμε

ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΟ ΥΣΤΕΡΟΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ.

του ΣΔΣ (εδώ και σε αρχείο ΔΟΚΙΜΙΟ 1 )

ΟΡΤΣΑ ΝΑ ΠΑΩ ΠΝΙΓΟΜΑΙ

ΚΥΜΑΤΑ ΔΕΝ ΓΛΥΤΩΝΩ

ΜΑ ΝΑ ΤΟ ΡΙΞΩ ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ

ΠΑΛΙ ΤΟ ΜΕΤΑΝΟΙΩΝΩ

ΟΡΤΣΑΡΙΣΕ ΚΙ ΕΛΑ ΓΙΑΛΟ

ΠΟΥ ΧΩ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ

ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ

Προφανώς υπάρχουν άπειρα λόγια να πει κάποιος, να μεταφέρει , ή απλά να βρίσει. Το καλό της Δημοκρατίας είναι η αθλιότητα της πολυφωνίας, όπως ακριβώς εκφράζεται όχι με την δυνατότητα του να ακουστεί η φωνή του καθενός, η υποτιθέμενη ανάγκη και επίτευξη της, αλλά το ταυτόχρονο των φωνών, όπου φυσικά κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Έτσι εκπομπές που είναι ρουτίνα όπου ελάχιστοι κρετίνοι , άλλοι με το όνομα πολιτικοί και άλλοι με το όνομα δημοσιογράφοι, ταμπέλες κρεμασμένες στα στήθια τους όπως ακριβώς στα περίφημα συνέδρια της ανοησίας τους φωνάζουν , ωρύονται και μαλώνουν ακόμα, μπροστά στις κάμερες προκειμένου να επιτύχουν το έργο τους επιτυγχάνουν τον σκοπό τους που είναι η εκκωφαντική σιωπή . Στην πολυφωνία χάνεται η οποιαδήποτε δυνατότητα πραγματικής ακοής, από τον σαματά δεν περιμένεις να μάθεις, από την φασαρία να μορφωθείς.

Στην ταινία του Κισλόφσκι Ου φονεύσεις, τον καταδικασμένο σε θάνατο φονιά τον αρπάζουν οι φύλακες του και τον πάνε σέρνοντας στην κρεμάλα. Σε όλη την διαδρομή φωνάζουν και κάνουν φασαρία από μια φιλανθρωπία , προσπαθώντας να του αποσπάσουν την προσοχή από τον άδικο θάνατο του. Γιατί κανένας θάνατος δεν είναι δίκαιος εκτός από έναν.

ΒΗΣΙΓΟΤΘΟΙ

Δεν νομίζω όμως ότι ο τοπικός εσμός των άθλιων αυτών υποκειμένων που λέγεται άρχουσα τάξη της χώρας, όλο αυτό το αδηφάγο πολυπλόκαμο τέρας που ρουφάει το αίμα, την δύναμη , την ζωή από την χώρα μας τα τελευταία τριάντα χρόνια, ότι κάνει άλλη φασαρία από αυτήν που σκοπό έχει του να θολώσει τα νερά, να συνεχίζει να διατηρεί τις τεχνητές πολώσεις που ταλαιπωρούν την χώρα ίσως και εκατό χρόνια, να κάνει πάνω από όλα συνένοχους τους Έλληνες.

Οι ανεύθυνοι, οι κλέφτες και οι υποκριτές θέλουν να κάνουν κι εμάς κλέφτες, υποκριτές και συνυπεύθυνους, των δικών τους εγκλημάτων.

Με την αθωότητα παιδίσκης που ζούσε εσώκλειστη σε λύκειο καλογριών, βλέπουν την κατάντια που αυτοί έφεραν την χώρα και ρίχνουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλο διακριτικά, χαριτωμένα, λίγο, πολύ λίγο , παίζοντας με τις ημερομηνίες μόνο, για αυτά που ξέρουμε όλοι. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια δύσκολη στιγμή αν και τελικά αυτό θα το αρνηθώ, μα ακόμα και σε αυτές τις ημέρες δημοσιογράφοι και πολιτικοί είναι επί της ουσίας χαλαροί, και προσεκτικοί μην πειραχτούν παραπάνω μεταξύ τους, μην κατά λάθος πάνω στη κουβέντα βγει μια ακόμα αλήθεια, έστω ένα όνομα. ( κοινός τόπος ότι πολλοί αναφέρονται σε ονόματα, δυο, έξι δέκα, του ενός ή του άλλου, μα ποτέ δεν τα ξεστομίζουν την τελευταία στιγμή) .

ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ

Που βασίστηκε αυτός ο αποκλειστικά φαύλος κύκλος της μεταπολίτευσης;

Σε μια εξέγερση φοιτητών γιατί από ότι θυμάμαι η χούντα δεν έπεσε στις 18 Νοεμβρίου του 73 ή στο ξεπούλημα της μισής Κύπρου; Κι όμως υπήρχε μέχρι πρόσφατα η γιορτή της δημοκρατίας, αυτή που ήταν η γιορτή της ντροπής.

(Οι ηλίθιοι νομίζουν ότι είμαστε πάντα ηλίθιοι αλλά μωραίνει κύριος ον βούλεται απωλέσαι.)

Που χτίστηκε η περίφημη λοιπόν μεταπολίτευση; Απλό. Σε ένα γιγαντιαίο ψέμα , σε ένα έγκλημα , σε μια έκπτωση αξιών και ήταν φυσικό οι κύριοι εγκληματίες , οι αρχιλήσταρχοι να πετούν ξεροκόμματα σε όλους , μέχρι στα τσιράκια. Έτσι τον δικό μας εθνικό πλούτο, την δική μας εργασία , την έκαναν ότι κατά καιρούς ήθελαν και εμείς ήμασταν ευχαριστημένοι επειδή γλύφαμε από το κόκκαλο.

Έχοντας μελετήσει τις γελοίες και ποταπές επιστήμες τους μπορούσαν να ξέρουν σε ποια κατεύθυνση να γυρίσουν το σκάφος. Έτσι η εξουσία τρέφει με συνείδηση την βλακεία και η βλακεία με την σειρά της , λειτουργεί ικανοποιητικά ως μαξιλάρι και προστασία της εξουσίας.

Όταν κάνουν τον τελευταίο ανθρωπάκο να αισθάνεται τύψεις γιατί λάδωσε τον προτελευταίο, το σύστημα λειτουργεί περίφημα.

ΞΑΝΘΟΣ ΟΜΟΡΦΟΣ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Μα όμως το σύστημα δεν αποτελείται από Οιδίποδες. Οι άνθρωποι του συστήματος είναι ολόκληροι ένα ψέμα , είναι απολύτως αδύνατον να αναζητήσουν την αλήθεια , δεν θα την άντεχαν περισσότερο από ότι οι βρικόλακες που με το που πέφτει το φως πάνω τους λιώνουν και καίγονται.

Φαίνεται οι βρικόλακες ενώ μοιάζει ότι κάνουν μεγάλη ζημιά δεν έχουν υπόσταση, είναι πλάσματα της φαντασίας.

Όταν ο άνθρωπος δεν πραγματώνει με την ίδια του την σάρκα την αλήθεια , όταν ολόκληρος δεν γίνεται πύρινος από την φωτιά που υπάρχει μέσα του, όταν κοιμάται σε έναν ύπνο αδίκου, δεν υπάρχει. Μπορεί μια μύγα να μας ενοχλεί, μια σφήκα να μας τσιμπάει, ένα κουνούπι να μας πίνει το αίμα, μα δεν είναι άνθρωποι , ούτε γράφουν ιστορία.

Πόσα κείμενα πολιτικών τυπικά Ελλήνων, θα μείνουν στην ιστορία ή έστω έχουν μια άνω του μετρίου σημασία ή διάρκεια; Πόσες ρήσεις τους θα χρειαστούν οι επόμενες γενιές να απομνημονεύουν ή να μελετούν;

Σε αυτό μας διευκολύνουν όλους. Καμιά και τίποτε δεν θα μείνει από αυτούς τους ανύπαρκτους.

ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ- Ο ΔΟΥΛΟΣ

Διαλέγω μόνο μέσα από τις ημέρες να αναφερθώ στο γνωστό αισχρό υποκείμενο που φέρει το όνομα Σημίτης. Στο άρθρο του στην Καθημερινή είχε την γνωστή αμνησία και την αθώα αμεριμνησία να μην θυμάται τίποτε κακό ή πολύ βαρύ από την εποχή του, αυτός που μόνο υποκοριστικά θα συνοδεύουν την παρουσία του στην υποσημείωση που θα καταλαμβάνει στην ιστορία, ο άνθρωπος που είπε ναι σε όσα έπρεπε να πει όχι , και όχι σε όσα θα έπρεπε να είναι ναι.

Φταίμε γιατί νομίζουμε ότι οι πέτρες δεν έχουν ψυχή, ότι ένα κομμάτι ξερά βράχια δεν έχει αντίκτυπο στην σημερινή κατάσταση. Φταίμε γιατί νομίζουμε ότι το να τσαλακώνεται η έννοια του ανθρωπισμού ή της περηφάνιας δεν έχει συνέπεια ακόμη και στο ψωμί που θα φάμε.

Εκεί αποδεικνυόμαστε πολιτικά ψευδοαφελείς και υπαρξιακά επικίνδυνα.

ΕΠΡΕΠΕ ΤΩΡΑ

Με ένα μυστήριο τρόπο, κάθε έκπτωση του κοινού αισθήματος ηθικής τάξεως, κάθε “ευκολία” απέναντι στα οικονομικά δεδομένα, τα λέγαμε κεκτημένα, μα η ανοησία μας δεν φτάνει να κατανοήσει την σημασία και την αδικία της λέξης κτήση, κάθε παραχώρηση σε κάτι που το ονομάζαμε αέρα κοπανιστό απέναντι στα χειροπιαστά αντικείμενα της αύξησης της ευδαιμονίας μας , δεν είναι παρά γλίστρημα στον κατήφορο όπου ο άδειος χωρίς ψυχή και μυαλό σάκος χάνει και αυτό που αγωνιωδώς έτρεμε για την διατήρηση του , το ίδιο του το κορμί.

Στην αηδιαστική προσχηματική κατ όνομα δημοκρατία μας, δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά ένας μονόδρομος όπου τα τελευταία προσχήματα ελευθερίας ποδοπατιούνται όχι με την απώλεια των χρημάτων , αλλά με την απώλεια του να σκεφτούμε ότι η ζωή δεν είναι οικονομικό μέγεθος, ότι η ύπαρξη δεν είναι μετρήσιμη ποσότητα, καθορίσιμη από μονάδες μέτρησης, ινστιτούτα ή οργανισμούς, ότι η ολοκλήρωση του ανθρώπου δεν είναι αντικείμενο και αποτέλεσμα ερευνών πανεπιστημίων ή ανακοινώσεων τηλεοπτικών σταθμών.

Χτύπημα δεν είναι πέντε ευρώ, αλλά ο φόβος ότι η ζωή σου κρέμεται από αυτά.

Τραγικό δεν είναι να πιέζεσαι για να βγεις όπως λέει ο κόσμος στις ανάγκες του μήνα , αλλά το να νομίζεις ότι όλα μετριούνται με το χρήμα.

Αν είναι αλήθεια το τελευταίο, αν όλα μετριούνται με το χρήμα τότε είναι δύσκολη η κατάσταση. Αλλά γιατί όλα τα άλλα μου φαίνονται σημαντικότερα, όχι με μια αφηρημένη έννοια μα με την αλήθεια των πράξεων και της υπάρξεως μας.

Μιλούμε για αποτυχία του πολιτικού συστήματος. Δεν νομίζω ότι ζητάω ευθύνες από ένα υπάλληλο νομαρχίας για το αν είναι καλή η ζωή μου. Το ίδιο το σύστημα έχει την δικιά του ακάθεκτη δυναμική, την τεράστιας ποσότητας αδράνεια. Δεν σταματά, δεν μπορεί να σταματήσει ακόμα και αν πάει στο γκρεμό.

ΤΥΦΛΗ ΕΠΟΧΗ

Έχει υπόσταση μια τράπεζα; Έχει υπόσταση ένας οργανισμός; Υπάρχει ξέχωρα από τους ανθρώπους που τον καταρτίζουν; Μπορούν να σκοτώνουν ανθρώπους, να πιέζουν λαούς, να καταλύουν χώρες.

Πρακτικά η ρεαλιστική απάντηση μοιάζει να είναι ναι. Εξακολουθώ να πιστεύω όχι.

“ Η μορφή της κυβερνώσας μειονότητας εξελίχθηκε ακάθεκτα από την τάξη στο κόμμα και πέρα από αυτό στην ακολουθία οπαδών…. το δημοκρατικό χαρακτηριστικό της πολιτικής επιβάλλει τον σχηματισμό αντίθετων κομμάτων…. κατά βάθος υπάρχει μόνο ένα κόμμα , το κόμμα της αστικής τάξης, το φιλελεύθερο…. από το 1830 και εξής χρησιμοποιούνται αυτόματα οι λέξεις φιλελεύθερος και συντηρητικός στην λογική του περισσότερο ή λιγότερο και όχι σε ένα αυτό ή σε ένα εκείνο… η βούληση για δύναμη είναι ισχυρότερη από κάθε θεωρία.”

ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΩ

Διατυπώνουμε λοιπόν τώρα ένα απλοϊκό ερώτημα. Πως οι άνθρωποι που πριν είκοσι χρόνια έκλεβαν , πριν δεκαπέντε κορόιδευαν , πριν δέκα υπεξαιρούσαν, πριν πέντε πλούτιζαν , πριν έξι μήνες ψευδόντουσαν ασυστόλως, μα που όλα τα χρόνια σε όσα πόστα ανέλαβαν δεν έπραξαν απολύτως τίποτε ορθό , πως μπορούν αυτοί τώρα να διαχειριστούν μια κρίση;

Ή μήπως δεν υπάρχει κρίση;Ή μήπως δεν είναι του είδους που θέλουν να περάσουν;

Άνθρωποι εγνωσμένης βλακείας και απύθμενης ανοησίας, άκρατου εγωισμού και ακόρεστων μικροφιλοδοξιών δεν μπορούν να κυβερνούν μια χώρα , μόνο να την λεηλατούν.

Οι ορδές των βάρβαρων δεν διακρίνονται από άλλη ικανότητα πλην της αρπακτικότητας. Ταλέντο επέδειξαν μόνο σε ένα τομέα που διέπρεψαν με το μέγεθος και την έκταση της καταστροφής που έχουν πετύχει.

ΣΤΟ ΝΕΚΡΟ ΔΑΣΟΣ

Χτυπάνε την γλώσσα, την προσβάλλουν , την εξευτελίζουν , την διαλύουν και την αποσαθρώνουν κατά το μέγιστο δυνατό τους. Πέτυχαν ότι δεν είχε πετύχει κανείς πριν από αυτούς, την μεγάλη διαστρέβλωση των λέξεων.

Όταν οι λέξεις όμως καταρρέουν, οι συνειδήσεις είναι ήδη νεκρές.

Από τα “αθώα” γλωσσικά σοσιαλιστικά τερτίπια του 81, στην σημερινή εποχή των αληθινών ψεμάτων.

“Οι δυνάμεις της πραγματικότητας συγκεντρώθηκαν και παραμέρισαν τους ονειροπόλους. Μόλις εγκαθιδρυθεί μια ηγεσία , οι εκλογές σημαίνουν πια απλώς ότι οι μάζες βαθμολογούν τις επιμέρους οργανώσεις. Τέλος αφυπνίζεται μια αίσθηση ότι το γενικό δικαίωμα ψήφου δεν περιέχει κανένα πραγματικό δικαίωμα, ούτε καν επιλογής μεταξύ των κομμάτων, διότι αυτά τα κέντρα εξουσίας που αναπτύχθηκαν στη βάση του εκλογικού δικαιώματος ελέγχουν μέσω του χρήματος όλα τα πνευματικά μέσα του λόγου και της γραφής και έτσι καθοδηγούν τη γνώμη των ατόμων για τα κόμματα κατά βούληση, ενώ από την άλλη μεριά με τα αξιώματα που κατέχουν, την επιρροή που ασκούν και τους νόμους που θεσπίζουν καλλιεργούν ένα σώμα απόλυτων οπαδών το οποίο εξουδετερώνει όλους τους άλλους οδηγώντας σε μια εκλογική κόπωση που τελικά δεν μπορεί να ξεπεραστεί ούτε στις μεγάλες κρίσεις ”.

Όργανο, μέσο και δούρειος ίππος της σημερινής κατάστασης δεν είναι τα πραγματικά μεγέθη της ανθρωπολογίας, της κοινωνίας ή έστω της οικονομίας αλλά οι δοτές κατευθύνσεις της μεγάλης αυτής μάστιγας που λέγεται ΜΜΕ.

Κάποτε οι άνθρωποι έδιναν την ζωή τους για την ελευθερία του τύπου μα σίγουρα τώρα πρέπει να κάνουμε έναν δύσκολο αγώνα ενάντια στις δυνάμεις και τις εξουσίες του κόσμου αυτού, έναν αγώνα για να ελευθερωθούμε από τον τύπο. Ποτέ σκλάβοι δεν είχαν πιο ισχυρές αλυσίδες, πιο φρικτά δεσμά , πιο τεράστιες παρωπίδες από ότι σήμερα, που νέες τεχνολογίες ήρθαν να συνεπικουρήσουν κάτι που ξεκίνησε εδώ και δύο αιώνες με την δημιουργία των μεγάλων εκδοτικών συμφερόντων. Ποτέ οι άνθρωποι δεν είχαν μεγαλύτερο βομβαρδισμό πληροφοριών και σχεδόν παντελή έλλειψη γνώσης. Το βιβλίο έχει χτυπηθεί στη ρίζα του, οι περίφημοι ρυθμοί και η παροχή ευκολιών απαιτούν από τον άνθρωπο όχι σκέψη αλλά σκέτη αντίδραση, όχι εμβάθυνση αλλά αντανακλαστικό στην εντολή.

“Δεν υπάρχει πιο φοβερή σάτιρα για την ελευθερία της σκέψης. Άλλοτε οι άνθρωποι δεν τολμούσαν να σκεφτούν ελεύθερα, τώρα αυτό επιτρέπεται , αλλά πια δεν μπορούν…Ο τύπος μπορεί να καταδικάζει σε θάνατο κάθε αλήθεια μη μεταδίδοντας την στον κόσμο. Μια φοβερή λογοκρισία της σιωπής, τόσο πιο παντοδύναμη όσο η μάζα των δούλων, δεν αντιλαμβάνεται την ύπαρξη μιας τέτοιας αλήθειας…. την θέση της πυράς την παίρνει η μεγάλη σιωπή”.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ.

Πως λοιπόν θα περιμένω σωτηρία από τον δήμιο μου; Πως θα ελπίζω ότι ο βλάκας θα λύσει το δύσκολο πρόβλημα της ζωής; Πως ο διεφθαρμένος θα φυλάξει τα διαμάντια και ο φαύλος την ωραιότητα; Πως ο γυναικωτός θα φερθεί σαν άντρας και ο κούφιος θα γεμίσει; Μπορεί ο πυγμαίος στο σώμα, στη ψυχή και στο μυαλό να τολμήσει να σηκώσει ανάστημα, να πει το ναι ναι και το όχι όχι;

Πως ο επαγγελματίας ψεύτης θα μάθει στην αλήθεια και ο υποκριτής στην ντομπροσύνη;

ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Αυτοί οι άνθρωποι είναι μόνο θλιβεροί. Δεν αγαπούν τον εαυτό τους γιατί δεν τον γνωρίζουν. Ξέρουν μόνο να πουλούν και να αγοράζουν, αλλά τίποτε παραπάνω. Ξέρουν την Σημασία της Ελλάδας; Αστεία πράγματα. Μπορούν να χειριστούν τα θέματα και τα προβλήματα. Προφανώς ταιριάζει η παροιμία δεν μπορούν να χωρίσουν δυο γαϊδάρων άχυρα.

ΘΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ

Κανένας άνθρωπος της εξουσίας δεν είναι άνθρωπος της ουσίας, γιατί όταν εκλέγεις την εξουσία σημαίνει ότι απομακρύνεσαι από την ουσία. ( εξουσία = άσκηση αρχής, κυβέρνηση,άδεια , δικαιοδοσία, προνόμιο, κυριαρχία,αφθονία, αλαζονεία,αφθονία, υπερβολικός πλούτος, επιδεικτική εμφάνιση).

Άρα εξ ορισμού ο άνθρωπος είναι ον αντιεξουσιαστικό και μόνο η έκπτωση του τον καταντά εξουσιομανές δίποδο πλάσμα.

Με τις λέξεις μας σκλαβώνουν, με τις λέξεις θα ελευθερωθούμε.

Κατάσταση, διάσταση, αντίσταση, υπόσταση, επανάσταση, ανάσταση.

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ.

Οι τίτλοι είναι από τα Κατά Σαδδουκαίων του Μιχάλη Κατσαρού. Τα αποσπάσματα από την Παρακμή της Δύσης του Ο. Σπένγκλερ. Το πρώτο είναι παραδοσιακό τραγούδι από την Σκύρο.

Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βια μετράει τη γη……..

KEIMENIKOTHTA 2

(με χαρά ανακαλύψαμε την ύπαρξη αναγνωστών και μάλιστα και κατ΄ ιδίαν σχολιαστών. Ο συγγραφέας των άρθρων μας φαίνεται ότι βρίσκεται σε συγγραφικό οίστρο. Θα αναμένουμε τις εξελίξεις …)

του ΣΔΣ

Ο διάλογος είναι πάντα γόνιμος. Αυτή την φορά θα επικεντρωθούμε σε μια μόνο λέξη. Πρότεινε φανατικός μου αναγνώστης – που εκπροσωπεί πιθανά και το 50% σε απόλυτους αριθμούς των αναγνωστών μου _ να αλλάξω την λέξη ανάγνωση στην λέξη έκφραση στην πρώτη παράγραφο του «Κειμενικότητα».
Κι εδώ αρκεί για να στοιχειοθετηθεί το βάθος του προβλήματος και ίσως και η εμβέλεια του.
Η ανάγνωση αναφέρεται στη διαδικασία που είναι σε θέση να κάνει ο αναγνώστης ενώ η έκφραση στη ικανότητα ή όχι του συγγραφέως.
Δηλαδή αν πάρουμε ένα ακραίο παράδειγμα και προσφέρουμε σε έναν σύγχρονο τυχαίο 40αρη ένα κομμάτι κινέζικου κειμένου προφανώς δεν μπορεί να το αναγνώσει. Θα μου πείτε ακραίο το παράδειγμα και αποτυχημένο. Ωραία ας πάρουμε τότε τρεις στίχους από….ή μάλλον ένα «τουτον μαινόμενον, τυκτόν κακόν, αλλοπρόσαλλον» και ρωτήσουμε τώρα τον εθελοντή μας τι καταλαβαίνει κάτι θα πιάσει κάτι θα χάσει. Αν είναι άνθρωπος της εκκλησίας έχει περισσότερες πιθανότητες από τον μέσο φιλομαθή αναγνώστη που ξέρει τα τελευταία νόμπελ λογοτεχνίας απ’ έξω αλλά που δεν θα του πάει γρήγορα ο νους στην εξήγηση του τυκτόν.
Αν είναι ένας συνηθισμένος απόφοιτος φιλοσοφικής σχολής ίσως προσδιορίσει την πηγή αλλά και αυτό δεν μου μοιάζει σίγουρο.
Πόσοι θα το προσδιορίσουν με ακρίβεια? Πόσοι θα το ξέρουν ήδη?
Πόσοι πάλι από αυτούς που θα το ξέρουν θα το μεταφράσουν με ίδιους τρόπους?
Αν μας ζητηθεί τώρα το να το ερμηνεύσουμε ή να το αναπτύξουμε και στην πρώτη και στην τελευταία λέξη της ερμηνείας μας θα κουβαλούμε το σύνολο των γνώσεων προσλήψεων προτιμήσεων συνειδητών αλλά και υποσυνείδητων.
Γιατί το ζήτημα είναι πια ζήτημα ανάγνωσης δηλαδή του είδους της δουλειάς που έχει κάνει κάποιος και αν του ταιριάζει για να το πω απλά όλο αυτό το επώδυνο άθλημα.

Νόμιζα ότι τα παραθέματα από το έργο του Steiner θα ήταν κάπως διευκρινιστικά αλλά λάθεψα και αυτό είναι πρωτόγνωρο για μένα οπότε το διασκεδάζω.
Πάλι δηλαδή. Κάνω χιούμορ τώρα αλλά ενώ χρησιμοποιώ μια ιδιαιτέρως γνωστή λέξη το «διασκεδάζω» που αμέσως μοιάζει σε όλους γνωστή και μονοσήμαντη εγώ τώρα την χρησιμοποιώ με την έννοια την αρχική που μας παραδόθηκε από την Αρχαιότητα και που παραμένει σε χρήση μόνο στην Φυσική.( σκέδαση ,κρούση, διασκέδαση , διασκόρπιση).
Θέμα μου δεν είναι η απόδειξη ή όχι της αξίας μιας περιόδου ή ενός τόπου και καθόλου η ανάμειξη της φιλοσοφίας.
Θέμα μου το δηλώνω ρητά εδώ είναι η γλώσσα, τα κείμενα και οι αναγνώσεις.

Ζούμε σε καιρούς που δεν έχουμε την τύχη να υποστηριζόμαστε από ένα απολύτως αποδεκτό corpus γραπτών έργων πάνω στο οποίο να μπορούμε να χτίσουμε συνειδητό και ασυνείδητο.
Τέτοιο σύνολο στην Ελλάδα δεν μπόρεσε μα χτιστεί στα 200 χρόνια του ελεύθερου βίου. Στην Δύση υπήρξε ανά κοινωνίες και κράτη διαφορετικό αλλά περίπου με κοινά στοιχεία για τους προηγούμενους αιώνες αλλά που με αυτοσυνέπεια η δυτική κοινωνία στα πλαίσια της δημοκρατίας, της ισότητας ευκαιριών και της εντός του καταναλωτικού συστήματος ανάπτυξης γκρέμισε στην διάρκεια του 20ου αιώνα.
Αν χρησιμοποιήσουμε την αποστήθιση ως ορατό σύμβολο θα ονομάζαμε την παιδεία πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο παιδεία της αποστήθισης και την μετά χωρίς .
Εχθρός του ψαγμένου εκπαιδευτικού και δάσκαλου ονομάστηκε αυτή η διαδικασία , της κυρήχθηκε πόλεμος και με σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι έχασε.

Το είδος της εμβέλειας όμως που είχε η αποστήθιση στη δημιουργία συνειδητού αλλά και ασυνειδήτου είναι κάτι που δεν αφορά τους παρ΄ημιν πολλούς.
« η παιδεία των ονείρων μας έχει υποστεί ριζικές διαφορές» ισχυρίζεται ο Steiner μετά από έναν συλλογισμό στον οποίο αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο Φρόυντ όντας εκπαιδευμένος στην Αυστροουγγαρία των μέσων του 19ου αιώνα από το δικό τους σχηματισμένο σύνολο κειμένων και αξιών , δίνει ο ίδιος αποδεικτική ισχύ στα λογοτεχνικά κείμενα αυτά. Οι πελάτες του με την σειρά τους σχεδόν όλοι ανήκοντες σε υψηλή εισοδηματική, κοινωνική και κατ’ επέκταση μορφωτική τάξη είχαν παρόμοια ερεθίσματα αλλά και δυνατότητες έκφρασης.
Εγώ έχω την ρετσινιά του αντιδυτικού αλλά όμως σε αυτούς τους Δυτικούς δηλαδή βλέπω αυτό που συνήθως λείπει από τους εδώ μορφωμένους τόλμη.
Ο Λακάν ορίζει ότι η ψυχανάλυση θα πρέπει να εδραιώσει τα θεμέλια της πάνω σε μια επαρκή γλωσσολογία ή αλλιώς δεν θα διαθέτει επαρκή θεμέλια.
Αυτό που υπαινίσσομαι δεν αφορά την αλφα ή την βήτα ιδέα που κομίζει ο όποιος λόγιος ή άνθρωπος των γραμμάτων( το χρησιμοποιώ καλοπροαίρετα και συμβατικά εδώ) αλλά το μέτρο της ουσιαστικής βαθειάς χαμαλίδικης δουλειάς που έχουν μπορέσει να κάνουν οι προαναφερθέντες έτσι ώστε το έργο τους να αποκτά πραγματική εμβέλεια, διάρκεια και ζωή.
Είναι μάλλον εύκολο να είσαι πχ Πανεπιστημιακός στην σημερινή Ελλάδα (υπάρχουν πάνω από 10000). Ποια είναι η παρουσία τους όμως?

Κι εδώ θα αναφέρω αυτό που λέει ο Χριστός για ιερείς που σκανδαλίζουν και που νομίζω πιάνει και κάθε «πνευματικό» άνθρωπο που διεκδικεί τον τίτλο αλλά δεν ξέρω κατά πόσο δικαιώνει την ουσία. Καλύτερα να πάνε να κρεμάσουν μια μυλόπετρα στον λαιμό τους και να πάνε να πνιγούν .

Μόνο η γλώσσα είναι η έννοια μου και το ζήτημα της ανάγνωσης εξακολουθεί να με καίει.
Δεν είναι το κείμενο μοναδικό, αυθύπαρκτο υπερφίαλα αυτιστικό και αυτάρκες τοποθετημένο σε βάθρο και μη αγγιζόμενο (ΕΔΏ ΘΑ ΈΓΡΑΦΑ ΑΠΤΌΜΕΝΟ) που σίγουρα κομίζει ένα και μοναδικό ατόφιο νόημα.

Είναι η ανάγνωση που κάνει την διαφορά.
Η ανάγνωση δεν είναι μια αφηρημένη διαδικασία που γίνεται με μηχανικό τρόπο. Η ανάγνωση δεν είναι σκανάρισμα.
Η ανάγνωση είναι η πραγματική εν χώρω και τόπω πράξη ενός και μόνο υποκειμένου-ανθρώπου.
Αυτή η διαδικασία δεν ισοδυναμεί με την δυνατότητα της ανάγνωσης των λέξεων μια προς μια αλλά με την ικανότητα ανάγνωσης-πρόσληψης του κειμένου.
Σε αυτήν την πράξη κατ’ εμέ και τους άθλιους λόγιους της Ευρώπης του 20ου αιώνα εμπλέκεται το σύνολο του ανθρώπου –αναγνώστη.
Κανείς δεν εξασφαλίζει την επιτυχία ή όχι της κίνησης αυτής, κανείς δεν επιβεβαιώνει το αποτέλεσμα. Επιθυμία του χαμηλού κομματιού μας είναι να υπήρχαν ISO στην πνευματικότητα. Αυτήν την χάρη όμως δεν μας την κάνει γιατί όπου θέλει πνει.

ΥΓ. στα ονόματα μόνο 6 από άπειρα που ηπήρχαν δεν πρόσεξα αν είχα συμπεριλάβει κάποιου γέροντα ή αγίου της Εκκλησίας μας γιατί νόμιζα ότι είχα βάλει μόνο βδελυρά ονόματα άθεων και φρικτών Ευρωπαίων.

ΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ

του ΣΔΣ

Ένα κείμενο είναι ένα κομμάτι χαρτί στο οποίο έχουν αποτυπωθεί λέξεις είτε χειρόγραφα είτε με οποιοδήποτε μηχανικό ή ηλεκτρικό τρόπο της εποχής μας ή παλαιότερο.
Οι λέξεις αυτές είναι κατά κύριο λόγο γνωστές μας λέξεις, που τις χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα μας με παραδομένη και μη αμφισβητούμενη σημασία, μα που από την στιγμή που θα τοποθετηθούν εντός ενός γραπτού μεταλλάσσονται σε ένα αυθύπαρκτο σύστημα στο οποίο κανείς δεν είναι σίγουρος ότι γνωρίζει πλήρως το νόημα τους ή την εμβέλεια τους.
Το πρόβλημα που σημαντικό κομμάτι της Δυτικής διανόησης έθεσε από την αρχή του αιώνα ΄Τζόυς, Κάφκα κλπ , λογοτεχνία Στάινερ, Μπλουμ στην κριτική , Βιτκενσταϊν Μπένγιαμιν αλλά και κάθε σοβαρός κατοπινός φιλόσοφος του 20ου αιώνα είναι το πρόβλημα της γλώσσας και της ανάγνωσης.
Παράδειγμα.
Με μόνο τις προηγούμενες φράσεις θα μπορούσαμε να ασχοληθούμε επί ώρες είτε στοχεύοντας στο συνολικό νόημα που αυτές φέρουν, είτε απομονώνοντας τις λέξεις και αναλύοντας τις, είτε και για χρόνια οι φιλόλογοι και οι πιο μορφωμένοι νόμιζαν ότι έλυναν, ήταν έκαναν μια θεωρητική συνολική ανάγνωση όπου δεν περιοριζόντουσαν σε λέξεις και φράσεις αλλά το σύνολο της ζωής και του έργου του συγγραφέα με όλες τις επιδράσεις του έμπαινε σε εξέταση ,γνώση και αναφορά.
Υπάρχει τέλος σε έναν τέτοιο δρόμο?
Η αναφορά μου στους λογιότατους και τους κουλτουριάρηδες σε προηγούμενο κείμενο μου είχε μοναδικό σκοπό- στόχο όχι την αναφορά στο έργο και στις ιδέες που αυτοί κομίζουν αλλά στο κακό που έκαναν στην γλώσσα.
Και υπάρχουν δυο διαφορετικές παράμετροι σε αυτό.
Η πρώτη αφορά στην βιαιότητα και στην εξωτερικότητα των επεμβάσεων που έγιναν στην γλώσσα. Αυτό μοιάζει πιο ορατό στην περίπτωση των λογιότατων όπως συμβατικά ονομάζουμε ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών που έδρασαν κυρίως στον 19ο αιώνα., όταν δύο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα κι εννοώ τους οπαδούς είτε της καθαρεύουσας είτε της δημοτικής.
Και οι δύο πολεμούσαν με ξένα όπλα σε ξένο τόπο. Ποιον θυμόμαστε από αυτούς από την αληθινή σημασία του έργου και όχι για τους μικροσυντεχνιακούς λόγους της κλίκας των εδώ φιλολόγων.
Η αναφορά μου τώρα στους κουλτουριάρηδες έχει να κάνει κυρίως με την τσαπατσουλιά που οριστικά εισήχθη στον τρόπο που εκπαιδευόμαστε και που διαβάζουμε.
Πάντα αναφέρω ότι όταν ένα παιδί δεν έχει περάσει όλες τις παιδικές αρρώστιες και έχει γίνει κουτσά στραβά έφηβος δεν είναι ανάγκη να πιάσεις να του τις κολλήσεις όλες μαζί για να είναι ντε και καλά ίδιος με τους υπόλοιπους.
Και αναφέρομαι στην Ελλάδα και στον τρόπο που πορεύτηκε μετά την ,σε λίγο καιρό θα φτάσουμε να λέμε αποφράδα, επανάσταση του 21.
Εκ των υστέρων είναι εύκολο να πούμε και να κατηγορήσουμε όλους αυτούς που έχτισαν είτε θεσμούς είτε παιδεία είτε γλώσσα είτε κράτος.
Μα όμως τα αναστήματα τους ήταν απελπιστικά μικρά. Θα έλεγα για να φτάσω στον μέγιστο βαθμό προσβολής ότι είναι σαν τους σημερινούς επαγγελματίες της πολιτικής.
Αυτό είναι μια αλήθεια που έχουμε να αντιμετωπίσουμε στην ζωή μας και καθημερινά και στις κρίσιμες αποφάσεις. Αν δηλαδή θα σταθούμε όρθιοι ή θα υποκύψουμε. Αυτό αφορά στα πάντα.
Όταν λοιπόν η Δύση μετά κόπου και βασάνου αποτίναζε πράγματα που την έκοβαν και την περιόριζαν τα έδιωχνε σε ένα επώδυνο και μακρύ τοκετό που φαίνεται έντονα στην λογοτεχνία και στις εικαστικές τις τέχνες σε όλη τη διάρκεια του 19ου και σε τμήμα του 20ου εμείς υιοθετούμε ότι πιο μπανάλ και πιο ανόητο.
Νομίζουμε ότι μπορούμε να μιλάμε για αυτούς ή ντε και καλά ντε ομοιωθούμε και μοναδικό εμπόδιο που κάποιοι νομίζουν είναι η κακή κληρονομιά που φέρουν από την ανατολή ή την θρησκεία ή το βυζάντιο κλπ. Και ότι οι πιο αφελείς πιστεύουν ότι αν βάλουν φράγκικα ρούχα ‘όπως κάνανε οι πρόγονοι μας πριν από 150 χρόνια θα γίνουν και αυτοί φράγκοι πλήρεις και με όλα τα δικαιώματα.
Μα κει στη άκρη του φορέματος μιας ευρωπαίας κρέμεται ολόκληρος ο Ακινάτης παρέα με τον Ρεμπώ, οι γοτθικοί ναοί μαζί με σταλαματιές αίματος από την γαλλική επανάσταση.
Εσύ τεμπέλη Καραμήτρο που πας?
ΥΓ. ότι ακολουθεί είναι από τον George Steiner Περί δυσκολίας Εκδόσεις Ψυχογιός ( το βρίσκει κανείς συνήθως σε προσφορές αφού είναι κατά κύριο λόγο αδιάθετο )
«Αλλά τα κείμενα είναι επίσης από την αρχή και μερικές φορές για μεγάλη περίοδο κλειστά. Η πρόσβαση σε αυτά είναι ζήτημα έμφυτης ικανότητας και προνομιακού περιβάλλοντος, δαπανηρής εκπαίδευσης και εξασφαλισμένου κοινωνικά ελεύθερου χρόνου. Πως μπορεί να ανθήσει το κλειστό κείμενο στο «ανοιχτό» πανεπιστήμιο? Πως μπορούμε ρεαλιστικά να ελπίζουμε ότι θα υπάρξει συμφωνία ανάμεσα στα συμφέροντα της μειοψηφίας των πραγματικών αναγνωστών και τα αιτήματα για ισότιμη ικανοποίηση?
Εν ολίγοις κάθε υπόδειγμα πραγματικής ανάγνωσης είναι ουσιαστικά πολιτικό. Και η πολιτική του κειμένου δεν τάσσεται υπέρ της ελευθερίας παρά μόνο σε στιγμές εξαιρετικής καλοτυχίας και γενικής γενναιοδωρίας….
Η απόπειρα επιβολής κειμενικών συνηθειών ή μιας υπερβατικής εθιμοτυπίας του «κλασσικού» στο ευρύ κοινό, όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλά πανεπιστήμια μας, αποτελεί αυτοκαταστροφική υποκρισία……»

Αυτά και άλλα σπουδαία από την Εσπερία . θέλει αρετή τόλμη και πολλή δουλειά η ελευθερία.

ΧΑΜΑΙ ΚΕΙΤΑΙ

του ΣΔΣ

Ποια είναι η εμβέλεια ενός κειμένου? Ποιους , πως και πόσο αγγίζει, επηρεάζει, αλλάζει, ξυπνάει ή κοιμίζει, βοηθάει ή παρασύρει ένα κείμενο? Πόσο απαραίτητο είναι το άθλημα της ανάγνωσης για την ουσιαστική εξέλιξη κάποιου?

Ήδη τα ερωτήματα αυτά που έχουν απασχολήσει ισχυρά μυαλά κυρίως φιλολογικά της εποχής μας δεν ανήκουν στους πολλούς αλλά σε μια πιο κλειστή ομάδα πιο ειδικών ή πιο περίεργων που το κυρίως έργο τους δεν περνάει απαρατήρητο αλλά είναι παντελώς ανύπαρκτο για την συντριπτική πλειοψηφία των πολλών.
Παρότι σε μια γενικόλογη συζήτηση πολλοί συνέλληνες θα ήταν έτοιμοι να εκραγούν υπέρ των αρχαίων ημών προγόνων, ότι θα λεγόταν δεν θα αναφερόταν μέσα στα κείμενα π.χ. του Πλάτωνα αντλώντας από αυτά και χρησιμοποιώντας τα, αλλά με τον χειρότερο τρόπο θα τριγυρίζαμε γύρω από πρόσωπα και έργα όπως ένας πεινασμένος σκύλος γύρω από το ψυγείο.
Είτε εκείνη τη στιγμή μιλούσαμε για Πλάτωνες είτε για τους καινούριους παίκτες της ομάδας μας ο τρόπος θα ήταν ο ίδιος και η διαφορά θα ήταν ότι για το ποδόσφαιρο κάτι θα ήξεραν οι περισσότεροι ενώ για την φιλοσοφία την παραδομένη μάλλον τίποτα.

Αν είμαστε στοιχειωδώς ειλικρινείς θα βλέπαμε ότι η γνώση που έχουμε των πνευματικών ανθρώπων και των έργων τους είναι μόνο κατ΄όνομα , η δε εμβέλεια τους στην ζωή πρακτικά δεν υπάρχει.
Τι σημασία έχει αν ο ένας να υποστηρίζει τον άλφα και ο άλλος τον βήτα φιλόσοφο ή συγγραφέα, την αρχαιότητα ή το Βυζάντιο, όταν ο τρόπος που φερόμαστε και το πόσο επηρεαζόμαστε είναι μηδενικός?

Θεωρούμε ότι μπορούμε να καταπιανόμαστε με οτιδήποτε ανέξοδα και επιπόλαια ‘ όσο για τις μέσα μας αλλαγές από αυτά δεν υπάρχουν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι και άνθρωποι που θεωρούν εαυτούς πνευματικούς ή και ακόμη έχουν κερδίσει αυτόν τον χαρακτηρισμό από τους άλλου και την κοινωνία δεν έχουν καμιά διαφορά από τους άλλους εκτός από το επάγγελμα τους που τους εξασφαλίζει τον ποθητό τίτλο.
Αν όμως περιμένουμε να δούμε όχι μια υιοθετημένη , επιτηδευμένη εξωτερική αλλαγή στην ουσία και την συμπεριφορά αυτό θα ήταν αδύνατον. Στον τόπο μας θριαμβεύει ο μικροαστισμός και το πολύ πολύ πιθηκίζονται και οι τρόποι των πλουσίων.

Όταν ακούς έναν ζωγράφο ( η αιτία που θα γίνεται γνωστός θα είναι η δημοφιλία και η επιτυχία του έργου του) δεν διαφέρει σε απόψεις από τον οποιοδήποτε αθλητή ή τραγουδιστή. Όταν απομονώνται κάποια λόγια τους στις περίφημες συνεντεύξεις τους είναι αδύνατον να βρεθεί το παραμικρό πραγματικής αξίας και σημασίας.

Σήμερα που ήδη έχουν ειπωθεί τόσο πολλά από τόσους πολλούς , σημαντικά και ασήμαντα και όπου αυτό επιβάλει σοβαρότητα και προσοχή τα λόγια γίνονται ακόμα περισσότερα και φτηνά.

Μα όταν τα λόγια φτηναίνουν φτηναίνουν και οι ζωές.
Κι όμως όλοι ξέρουμε ή τουλάχιστον στην αρχή όλοι είμαστε εξ ίσου προικισμένοι για κατανόηση και αίσθημα.
Στις μέρες μας δεν έχει χαθεί ο βαθυστόχαστος ειδικευμένος επιστημονικός λόγος που αν μη τι άλλο από επαγγελματική αυτοσυνέπεια έστω και ανούσιος παράγεται από πανεπιστήμια και επαγγελματίες του χώρου. Λείπει τρομερά ο καθημερινός λογικός λαϊκός όμορφος λόγος αυτός που ουσιαστικά έδινε και δίνει ακόμα παρ΄όλη την σπανιότητα του νόημα στη ζωή.

Αν υπήρχε μια ουσιαστική διαφορά στον τόπο αυτόν από την υπόλοιπη Ευρώπη δεν ήταν η οικονομική ή η κοινωνική του δομή και ιστορία αλλά το γεγονός ότι ο λαϊκός πολιτισμός και ο λόγος του ήταν κυρίαρχοι αριστοκρατικά παντού.
Δεν μας συγκινεί ο λόγος του Ομήρου αλλά ο λόγος των παππούδων μας. Και ο λόγος των παππούδων μας ήταν από κάθε άποψη ο λόγος του Ομήρου.

Η παρεμβολή όμως των λογιότατων πριν 100 χρόνια και των κουλτουριάρηδων εδώ και 30, έκανε το κακό που δεν πέτυχαν όλοι εχθροί και φίλοι τα τελευταία 2000 χρόνια.

Ο Μεγάλος Σκοπός που ήταν το να γίνουμε μέρος της εσπερίας πέτυχε και γίναμε μέρος της εσπερίας.

Όσο πιο δύσκολοι οι καιροί τόσο το καλύτερο για τους ισχυρούς και τους αληθινούς. Δεν είναι ζήτημα απλής αντοχής όσο πραγματικής εμβάθυνσης. Τίποτε το ασήμαντο δεν αντέχει την δοκιμασία του χρόνου αλλά και του χώρου. Η εμβέλεια του καθενός δεν εξαρτάται από την ένταση της εξωτερικής του φωνής ,πράγμα που τώρα πια υποβοηθείται , αλλά από την ένταση της εσωτερικής του δόνησης.
Καλό είναι που βρισκόμαστε τώρα κι εδώ.

ΧΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ

(Αρχίζω να δημοσιεύω τα κείμενα που “παράγγειλα” του ΣΔΣ. Έτσι όπως έρχονται. Ακόμη με ατέλειες στο φινίρισμα, αλλά με το πάθος της σκέψης, της έγνοιας, της αναζήτησης. Με το υπερχειλές συναίσθημα. Με το νομιζόμενο κυνήγι του νοήματος.

Νομιζόμενο γιατί το νόημα τουλάχιστον στα κείμενα αυτά βρίσκεται. Άλλοι θα έπρεπε πιο πολύ να κυνηγούν αυτό που τόσο τους λείπει…

Καλή συνέχεια)

———-

Εχθές κάθισα και αναλογιζόμουν τα πολιτικά μας κόμματα. Όχι σε ένα επίπεδο υψηλών πολιτικών και ιδεολογικών θέσεων και θεωριών ,αλλά στο επίπεδο των δυνατοτήτων τους για άσκηση μιας καθημερινής θα την αποκαλούσα εξουσίας, τους διοικητικούς για τους οποίους τους εκλέγουμε και απαιτούμε την συνδρομή και την βοήθεια τους.
Γιατί από εντελώς ανθρώπινες αιτίες έχουμε την ανάγκη να Γνωρίζει και να Μπορεί περισσότερα από εμάς αυτός που έχει την θέση και αυτός που φορά την στολή.
Είτε είναι πλημμύρα , είτε είναι φωτιά με το που βλέπουμε έναν στρατιώτη νομίζουμε ότι βλέπουμε ‘όχι μόνο την νεανική δύναμη που σίγουρα φέρει αλλά και την ειδική γνώση που θα κάνει την διαφορά. Και παραβλέπουμε το αυτονόητο γεγονός ότι ούτε ένας από εμάς στην διάρκεια της θητείας του δεν εκπαιδεύτηκε για να αντιμετωπίζει την παραμικρή κατάσταση.
Μοιάζει ότι εντελώς τυχαία βρίσκονται κάποιοι στις θέσεις τους είτε στα πολύ ψηλά κλιμάκια είτε σε μεσαία , μα εμείς απελπισμένοι περιμένουμε γνώση πράξη και συμπαράσταση.
Έτσι όταν βλέπουμε τον τάδε υπουργό ή γενικό γραμματέα νομίζουμε ότι το όνομα του υπουργείου του αντιστοιχεί και σε ειδίκευση. Παραβλέπουμε έτσι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της δικιάς μας δημοκρατίας ότι τα υπουργεία μοιράζονται με μοναδικό κριτήριο μια δική τους ιεραρχία σε αντίστοιχα «επιτυχημένους» πολιτικούς. Καμμιά απολύτως ειδικότητα δεν απαιτείται. Γενικοί γραμματείς είναι αποτυχημένοι πολιτευτές και σύμβουλοι τους είναι άνθρωποι του κόμματος που τυχαίνει να είναι κοντά τους.
Έτσι η εικόνα της μετακίνησης όλων των υψηλόβαθμων στελεχών ενός υπουργείου άμα τη μετακινήσει του υπουργού, είναι τόσο συνηθισμένη τα τελευταία 30 χρόνια που θυμίζει τον ερχομό του σογιού για να πάρουν την νύφη τα παλιά χρόνια.
Μα προς θεού τι λες ζούμε πια σε προηγμένη χώρα. Δεν χωρούν τέτοιες συνήθειες στις γιορτές.
Φαίνεται ότι χωρούν μια χαρά στην μοιρασιά βλέπε αρπαγή των θέσεων και του δημόσιου πλούτου.

Κι έτσι κάθομαι να σκεφτώ πάνω στους πολιτικούς και τα κόμματα μας. Και οι δίκαιοι και οι έξυπνοι πόσοι είναι? Και θέλοντας να μετρήσω σήκωσα το αριστερό μου χέρι και κοιτώντας τα δάχτυλα του δεξιού μου αναρωτήθηκα είναι πολλά? «και αρχίνησα και εσύγκρενα τον αριθμό των δικαίων που γνώριζα με αυτά τα πέντε δάχτυλα και βρίσκοντας πως ετούτα επερισσεύανε ελιγόστεψα το δάχτυλο το λιανό, κρύβοντας το ανάμεσα στο φιλιατρό και στην απαλάμη μου.
Και έστεκα και εθεωρούσα τα τέσερα δάχτυλα για πολληώρα και αιστάνθηκα μεγάλη λαχάρα γιατί είδα πως ήμουνα στενεμένος να λιγοστέψω και κοντά στο λιανό μου δάχτυλο έβαλα το σιμιτινό του στην ίδια θέση.
Εμνέσκανε το λοιπόν από κάτου από τα μάτια μου τα τρία δάχτυλα μοναχά και τα εχτυπούσα ανήσυχα πάνω στο φιλιατρό για να βοηθήσω το νου μου να εύρει κάνε τρεις δίκαιους . αλά επειδή αρχινήσανε τα σωθικά μου να τρέμουνε σαν τη θάλασσα που δεν ησυχάζει ποτέ».
Μα είναι δυνατόν εμείς σήμερα οι κάτοχοι κινητών και αυτοκινήτων να διαβάζουμε τα παραληρήματα ενός ποιητή που πέθανε πριν από 150 χρόνια. Ο κόσμος τρέχει και εμείς είμαστε αποφασισμένοι να είμαστε πάνω στην κούρσα γερά γαντζωμένοι. Το που πάει δεν έχει καμιά σημασία αρκεί να τρέχει αυτός να τρέχουμε κι εμείς.

Αντιμάχονται μέσα μου ισχυρές δύο τάσεις. Η μία να βλέπω παντού το αρνητικό, την κακοδιοίκηση , την αχόρταγη κλοπή και σφετερισμό εξουσίας και μέσων, την έλλειψη οποιασδήποτε γνώσης στόχου και οράματος, την αδυναμία άρθρωσης όχι υψιπετούς φιλοσοφικού λόγου αλλά στοιχειωδώς λογικών προτάσεων αρμοσμένων σε συνεκτικό κείμενο κάποιας σημασίας . Από την άλλη υπάρχει η ίδια η ζωή , η ομορφιά του τόπου , των ανθρώπων και των έργων τους , η ανάγκη νοήματος.

Θέλω να πιστεύω ότι το καλό θα υπερισχύει του κακού πάντα. Βρισκόμαστε όμως σε καιρούς που ή θα δώσουμε σάρκα και οστά σε ισχυρές τάσεις προόδου και ουσίας ή αναπόφευκτα θα οδηγηθούμε σε έναν κρατικό και ίσως και εθνικό αφανισμό.
Φυσικά τίποτε από αυτά δεν είναι απαραίτητα κακό.
Δεν έχει σημασία να γαντζώνεται κάποιος από το οποιοδήποτε σχήμα ιστορικής και αρχαιολογικής εκκίνησης και ψυχολογικής εμβέλειας που από απλοϊκά μέχρι σχιζοφρενικά φέρει ο καθένας σαν παράσημο στο πέτο του. Εκεί φαίνεται η τεράστια σημασία της αξίας του συνόλου.

Αν κάποιος έχει γίνει γίγαντας του πνεύματος μα μένει σε μια παράγκα την χώρα του δεν θα ανήκει σε ελίτ αλλά θα τον καταμετρούν οι Άλλοι στους ενοχλητικούς ζητιάνους.

ξαφνική βροχή (κάποια στιγμή του 18ου αι, κάπου στην Ιαπωνία)

 

Utagawa Hiroshige 1797-1858

αφιερωμένο στον ΣΔΣ, νομίζω ότι θα του αρέσει …

περισσότερα:  http://en.wikipedia.org/wiki/Hiroshige και σε άρθρο της iht (λόγω μιας πρόσφατης έκθεσης) http://www.iht.com/articles/2008/03/14/arts/edo.php